Κονδυλώματα

Κονδυλώματα

Κονδυλώματα

Ποσοστό 50-70% των ενεργών σεξουαλικά ατόμων εκτιμάται ότι θα προσβληθούν από τον ιό HPV κατά τη διάρκεια της ζωής τους, ενώ σε κάθε σεξουαλική επαφή χωρίς προφύλαξη, με άτομο που έχει μολυνθεί από τον ιό, υπάρχει 70% πιθανότητα να μολυνθεί και ο/η σύντροφός του. Τα κονδυλώματα θα εμφανιστούν σε μόλις 10% των ατόμων που φέρουν τον ιό HPV, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις ο ιός καταπολεμάται από το ανοσοποιητικό σύστημα ή/και δεν εκδηλώνεται, παραμένοντας σε λανθάνουσα κατάσταση.

Η μετάδοση των κονδυλωμάτων γίνεται με τη σεξουαλική επαφή (κολπική, πρωκτική, στοματογεννητική), καθώς και με κάθε επαφή με το δέρμα, ή το στόμα. Η μετάδοση των κονδυλωμάτων είναι πιο εύκολη όταν υπάρχουν κλινικά ορατά κονδυλώματα, ενώ στις υποκλινικές περιπτώσεις η μετάδοση των κονδυλωμάτων είναι σημαντικά μικρότερη, αλλά όχι ανύπαρκτη. Η εμφάνιση των κονδυλωμάτων γίνεται είτε σε εσωτερικές είτε σε εξωτερικές περιοχές των γεννητικών οργάνων (εσωτερικά κονδυλώματα και εξωτερικά κονδυλώματα). Πολλές φορές, παρατηρείται και εκτεταμένη εξάπλωσή τους στις γύρω περιοχές. Ο ιός εισέρχεται στο δέρμα και τους βλεννογόνους, μέσω μικρών αμυχών στην περιοχή των γεννητικών οργάνων, οι οποίες δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής.

Τα συμπτώματα των κονδυλωμάτων ποικίλλουν και δεν είναι ποτέ ίδια σε κάθε ασθενή. Σε αρκετές περιπτώσεις ο ιός δεν προκαλεί εμφάνιση κονδυλωμάτων και ανιχνεύεται μόνο με κλινικά και εργαστηριακά τεστ. Ακόμη, υπάρχουν περιπτώσεις που τα κονδυλώματα δεν είναι άμεσα ορατά, καθώς καλύπτονται από την τριχοφυΐα της περιοχής. Όταν εκδηλώνονται, τα κονδυλώματα εμφανίζονται ως προεξοχές του δέρματος και μπορεί να μοιάζουν με μικρά σπυράκια ή ελιές. Το χρώμα τους μπορεί να είναι λευκό ή ίδιο με του δέρματος και πολλές φορές ο εντοπισμός τους με γυμνό μάτι είναι εξαιρετικά δύσκολος, λόγω του μικρού τους μεγέθους.

Οι χαμηλού κινδύνου γoνότυποι του ιού HPV, εκείνοι δηλαδή που ευθύνονται για την εμφάνιση των κονδυλωμάτων, μπορούν να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε σεξουαλικά ενεργό άτομο. Ο μόνος τρόπος, λοιπόν, μείωσης του κινδύνου προσβολής είναι η αποχή από τη σεξουαλική επαφή ή η επαφή μόνο με ένα σύντροφο που έρχεται σε επαφή μόνο με εσάς. Ακόμη και η χρήση προφυλακτικών δεν προσφέρει 100% προστασία από τη μετάδοση του ιού. Εάν κάποιο άτομο εμφανίσει κονδυλώματα, τότε συνιστάται αποχή από κάθε σεξουαλική δραστηριότητα, μέχρι αυτά να αφαιρεθούν πλήρως.

Επειδή η «αυστηρή μονογαμία» είναι πρακτικά ανεφάρμοστη, ο καλύτερος τρόπος πρόληψης είναι η χρήση προφυλακτικού σε κάθε σεξουαλική επαφή, η μη συχνή εναλλαγή ερωτικών συντρόφων, ο τακτικός προληπτικός έλεγχος από δερματολόγο και η εφαρμογή του εμβολίου HPV πριν την έναρξη της σεξουαλικής ζωής.

Η διάγνωση των κονδυλωμάτων είναι κλινική, καθώς η μορφή τους είναι χαρακτηριστική και θα πρέπει να πραγματοποιείται από έμπειρο γιατρό, ώστε να προτείνεται η κατάλληλη μέθοδος για τη θεραπεία της πάσχουσας περιοχής, ενώ βιοψία εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις που απαιτείται διαφορική διάγνωση κονδυλωμάτων από άλλες βλάβες που εμφανίζονται στην περιοχή και παρουσιάζουν την ίδια κλινική εικόνα, όπως είναι η σύφιλη, οι σπίλοι, τα θηλώματα, οι μυρμηγκιές, η μολυσματική τέρμινθος, οι δυσπλασίες και καρκίνοι των γεννητικών οργάνων.

Αν και σε κάποιες περιπτώσεις τα κονδυλώματα μπορεί να εξαφανιστούν από μόνα τους, συνιστάται η άμεση αντιμετώπισή τους με ειδικές θεραπείες. Ανάλογα με τον αριθμό και το μέγεθος των βλαβών, η αντιμετώπιση κονδυλωμάτων γίνεται με τις εξής μεθόδους:

  • Αντιμετώπιση με καταστροφικές μεθόδους
  • Αντιμετώπιση με τοπικές κρέμες, που όμως εμφανίζουν μειωμένη αποτελεσματικότητα και συχνές υποτροπές.
Περιτομή

Περιτομή

Περιτομή

Η περιτομή, αποτελεί μία χειρουργική πράξη που έχει σαν στόχο να αφαιρέσει την περίσσεια δέρματος που καλύπτει την ακροποσθία, με τελικό αποτέλεσμα η βάλανος να μένει ακάλυπτη. Η επέμβαση της περιτομής περιλαμβάνει ακόμη και την πλαστική του χαλινού, της ινώδους ταινίας που ενώνει τη βάλανο με το δέρμα του πέους, ώστε κατά τη στύση να μην έλκεται η βάλανος προς τα κάτω. Οι επεμβάσεις αυτές, εκτός από τις περιπτώσεις που ο ασθενείς επιθυμεί να τις πραγματοποιήσει για λόγους αισθητικής, κρίνονται και απαραίτητες σε περιπτώσεις όπου λόγω επανειλημμένων φλεγμονών (βαλανοποσθίτιδες) ή τραυματισμών (κυρίως κατά τη σεξουαλική επαφή), δημιουργείται ίνωση (ουλώδης ιστός) που οδηγεί σε αδυναμία αποκάλυψης της βαλάνου ή επιπλέον βράχυνση του χαλινού, με συνεπακόλουθη επώδυνη στύση ή δυσμορφία του πέους.
Αν και ως επεμβάσεις, δε χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερη τεχνική δυσκολία, η εμπειρία και η επιλογή της ενδεδειγμένης μεθόδου, είναι σε θέση να οδηγήσουν στο καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα. Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις όπου ακόμη και μετά από άρτιες τεχνικά περιτομές, δημιουργούνται ουλές και διχρωμίες στο δέρμα του πέους ή διαπιστώνεται πως έχει αφαιρεθεί υπερβολική ποσότητα δέρματος, με συνέπεια το δέρμα που βρίσκεται στη βάση του πέους να έλκεται προς τα πάνω και να εμφανίζεται τριχωτό και μικρότερο σε μήκος. Αντίστοιχα, στην περιοχή του χαλινού, η έντονη ουλοποίηση και η μη προσεκτική ανακατασκευή, μπορεί να οδηγήσουν σε ένα δύσμορφο αισθητικά αποτέλεσμα.

Η κοσμητική περιτομή είναι η τεχνική κατά την οποία γίνεται ακριβής υπολογισμός της περίσσειας δέρματος στο πέος, μετά από πρόκληση στύσης, με τελικό στόχο το άριστο αισθητικό αποτέλεσμα. Το δέρμα που αφαιρείται στην κοσμητική περιτομή, είναι η περίσσεια που βρίσκεται στη βάση του πέους, με σκοπό την πλήρη αποκάλυψη της βαλάνου κατά τη στύση και χωρίς αντιαισθητικά ζαρώματα. Με τον τρόπο αυτό, η χειρουργική τομή κρύβεται στη βάση και αποφεύγονται οι αντιαισθητικές διχρωμίες κάτω από τη βάλανο της κλασικής περιτομής.

Στο feMALE med Athens, διαθέτουμε πολύ μεγάλη εμπειρία στη διενέργεια περιτομών, τόσο για ιατρικούς όσο και για αισθητικούς λόγους. Στόχος μας σε κάθε περίπτωση είναι η επίτευξη του βέλτιστου λειτουργικού αποτελέσματος με το καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα.

Χαλινός

Χαλινός

Χαλινός

Ο χαλινός, ή πετσάκι του πέους, είναι ένα μικρό κομμάτι δέρματος το οποίο συνδέει τη βάλανο (το κεφάλι) με το δέρμα του πέους, στην κάτω επιφάνειά του.

Εσφαλμένα πολλοί άνδρες ακόμη και σήμερα θεωρούν ότι με την έναρξη της σεξουαλικής ζωής και στη συνέχειά της, ο χαλινός θα πρέπει φυσιολογικά να κοπεί κατά το σεξ, σηματοδοτώντας το πέρασμα στην ενήλικη σεξουαλική ζωή. Η πεποίθηση αυτή έχει προέλθει από καταστάσεις όπου ο χαλινός, όντας βραχύς (κοντός), τραυματίζεται κατά τη σεξουαλική δραστηριότητα ή κόβεται πλήρως. Στις περιπτώσεις βραχέως χαλινού, με το πέος σε στύση, ο χαλινός έλκει τη βάλανο προς το σώμα του πέους, δημιουργώντας δυσφορία, πόνο, δυσκολία στην τοποθέτηση του προφυλακτικού, ακόμη και πρόωρη εκσπερμάτιση ή και στυτική δυσλειτουργία. Παράλληλα, ο πόνος κατά την αποκάλυψη της βαλάνου, αποτρέπει τον άνδρα από την πράξη αυτή, οδηγώντας σε πλημμελή καθαριότητα του πέους και σε επακόλουθες δερματικές καταστάσεις και λοιμώξεις (βαλανοποσθίτιδες). Αντίστοιχες καταστάσεις παρατηρούνται και σε περιπτώσεις περιτομών, όπου δεν έχει δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην περιοχή του χαλινού ή έχει αναπτυχθεί ουλή, οδηγώντας σε καταστάσεις και συμπτώματα αντίστοιχα ενός κοντού χαλινού.

Ειδικά στο κομμάτι της πρόωρης εκσπερμάτισης, έχει βρεθεί ότι ένα μεγάλο ποσοστό ανδρών που πάσχουν, έχει κοντό χαλινό (>40%). Με τη γνώση που διαθέτουμε για τη σημασία του χαλινού στη στύση και την εκσπερμάτιση, έχει αποδειχθεί ότι η χειρουργική αποκατάσταση του χαλινού, είναι σε θέση να βοηθήσει σημαντικά τον άνδρα να απολαύσει τη σεξουαλική επαφή χωρίς προβλήματα. Βεβαίως και αυτό δεν αφορά σε όλους τους άνδρες. Είναι όμως απαραίτητο να συνυπολογιστεί σε κάθε άνδρα που αναφέρει αντίστοιχα προβλήματα στη σεξουαλική ζωή καθώς και συνοδές ενοχλήσεις ή μικροτραυματισμούς κατά την επαφή, ώστε να εκτιμηθεί η συμμετοχή του χαλινού στην αιτιολογία των σεξουαλικών προβλημάτων.

Η αποκατάσταση συνίσταται στο κόψιμο του χαλινού ώστε να απελευθερωθεί η βάλανος του πέους από το δέρμα. Το αποτέλεσμα είναι η εύκολη και ανεμπόδιστη αποκάλυψη της βαλάνου τόσο κατά τη στύση, όσο και κατά τη φάση χαλάρωσης του πέους. Η διαδικασία μπορεί να πραγματοποιηθεί γρήγορα και άμεσα στο ιατρείο, υπό τοπική αναισθησία, ανώδυνα και χωρίς ή με ένα ή δύο ράμματα που φεύγουν μόνα τους σε λίγες ημέρες. Μετά την επέμβαση, ο άνδρας μπορεί να επιστρέψει άμεσα στις δραστηριότητές του, με απλές οδηγίες για την καθαριότητα και περιποίηση της περιοχής.

Κιρσοκήλη

Κιρσοκήλη

Κιρσοκήλη

Η κιρσοκήλη αποτελεί στην πραγματικότητα μία συγγενή διαταραχή. Κάτι δηλαδή με το οποίο ο άνδρας έχει γεννηθεί. Το νόσημα αυτό, το οποίο αφορά περίπου το 15% του γενικού πληθυσμού, αλλά το 50% των ανδρών που πάσχουν από υπογονιμότητα, αφορά στην δυσλειτουργία των φλεβών των όρχεων. Για την ακρίβεια στην κατάσταση αυτή οι βαλβίδες στο εσωτερικό των αγγείων υπολειτουργούν με αποτέλεσμα να διαταράσσεται το μικροπεριβάλλον του όρχι.

Συμπτώματα
Το νόσημα εμφανίζεται κυρίως στον αριστερό όρχι, σπανιότερα και στους δύο και ακόμα πιο σπάνια στον δεξιό όρχι. Στις δύο τελευταίες περιπτώσεις θα πρέπει να εξετάζεται και η πιθανότητα κάποιας διαταραχής στην πορεία των ορχικών αγγείων.

Η κιρσοκήλη είναι ύπουλη πάθηση γιατί δεν δίνει πάντα συμπτώματα. Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα είναι αίσθημα βάρους στους όρχεις και ήπιος πόνος. Τις περισσότερες φορές, ωστόσο, η κιρσοκήλη ανακαλύπτεται τυχαία, όταν ο άνδρας δυσκολεύεται να τεκνοποιήσει ή όταν αισθάνεται επίμονο ήπιο πόνο στους όρχεις και καταφεύγει για έλεγχο.

Ένα ποσοστό της τάξης του 50% των ανδρών με αυτήν την διαταραχή θα παρουσιάσει ήδη κατά την διάγνωση διαταραχές στην ποιότητα του σπερμοδιαγράμματος, στον αριθμό δηλαδή, την κινητικότητα και την μορφολογία των σπερματοζωαρίων. Νεότερες μελέτες πάντως αναφέρουν ότι μακροπρόθεσμα όλοι οι άνδρες με κιρσοκήλη θα παρουσιάσουν διαταραχές γονιμότητας, κάτι που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψιν στον γεγονός ότι και στην χώρα μας ο αριθμός των ανδρών που επιλέγουν την πατρότητα σε μεγαλύτερη ηλικία, αυξάνεται καθημερινά.

Διάγνωση
Ο μηχανισμός μέσω του οποίου γίνεται αυτό είναι η επίδραση της κιρσοκήλης στην παραγωγή τεστοστερόνης. Το 98% της τεστοστερόνης παράγεται στους όρχεις, στα κύτταρα Leydig. Η ελαττωμένη οξυγόνωση, η αύξηση της θερμοκρασίας, η ελαττωμένη αποβολή των προϊόντων του μεταβολισμού των ορχικών κυττάρων αποτελούν μερικές από τις αιτίες οι οποίες συμβάλλουν στην ελάττωση της παραγωγής τεστοστερόνης, που με την σειρά της οδηγεί μεταξύ άλλων και στις διαταραχές γονιμότητας ολιγο-ασθενο-τερατοσπερμία που παρουσιάζουν οι άνδρες με κιρσοκήλη.

Θεραπεία
Η θεραπευτική αντιμετώπιση της κιρσοκήλης είναι αποκλειστικά χειρουργική. Τον «χρυσό κανόνα» πλέον αποτελεί η μικροχειρουργική κιρσοκηλεκτομή, η εκτομή δηλαδή των φλεβών με χρήση μικροσκοπίου. Πρόκειται για ένα χειρουργείο ημέρας, ο ασθενής δηλαδή μπορεί να φύγει την ίδια ημέρα από το νοσοκομείο, κατά την διάρκεια του οποίου με την χρήση μικροσκοπίου απολινώνονται οι φλέβες του όρχι, έσω και έξω σπερματικές, ενώ ταυτόχρονα αποφεύγονται τραυματισμοί στις αρτηρίες και τα λεμφαγγεία του οργάνου, αποφεύγοντας με αυτόν τον τρόπο συνηθισμένες επιπλοκές π.χ. την υδροκήλη, την συλλογή υγρού δηλαδή, γύρω από τον όρχι.

Μετά τη θεραπεία
Ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στην κανονική του ζωή την επόμενη ημέρα, με περιορισμούς στην άρση βαρών και τις ερωτικές επαφές για δύο εβδομάδες. Τα ποσοστά επιτυχίας αγγίζουν το 95% των ανδρών, ενώ τα ποσοστά εγκυμοσύνης σύμφωνα και με αμερικανικές μελέτες πλησιάζουν το 69% στους 9 μήνες.

Η αντιμετώπιση της κιρσοκήλης ακόμα και πριν την δύσκολη περίοδο της γονιμοποίησης, μαζί με άλλες τεχνικές αντιμετώπισης της ανδρικής υπογονιμότητας μπορεί να δώσει έγκυρη, μόνιμη και αποτελεσματική λύση σε ένα πρόβλημα που αφορά το 50% των ζευγαριών με προβλήματα στην απόκτηση του δικού τους παιδιού.

Στο feMALE med Athens, πραγματοποιούμε όλες τις χειρουργικές επεμβάσεις για κιρσοκήλη με τη βοήθεια μικροσκοπίου. Αυτή η τεχνική επιτυγχάνει το καλύτερο αποτέλεσμα αλλά και ελαχιστοποιεί τις επιπλοκές των κλασικών επεμβάσεων (υδροκήλη, υποτροπή, αιμάτωμα). Παράλληλα, μας επιτρέπει τη σίγουρη προστασία των ευαίσθητων δομών του όρχι.

Υπογονιμότητα

Υπογονιμότητα

Ανδρική υπογονιμότητα

Με τον όρο ανδρική υπογονιμότητα, αναφερόμαστε στις καταστάσεις όπου ο ανδρικός παράγοντας ευθύνεται για την αποτυχία επίτευξης κύησης. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η ανδρική υπογονιμότητα ευθύνεται για τις μισές και πλέον περιπτώσεις ζευγαριών που δυσκολεύονται να αποκτήσουν παιδί, ενώ αφορά σε περίπου 7-10% των ανδρών. Το πλέον σύνηθες μέτρο εκτίμησης της ανδρικής γονιμότητας, αποτελεί η ποιότητα του σπέρματος, όπως αποτυπώνεται στην εξέταση του σπερμοδιαγράμματος

Διερεύνηση

Η ανδρική υπογονιμότητα μπορούν να οφείλεται σε προβλήματα παραγωγής και προβλήματα μεταφοράς σπέρματος. Αιτιολογικά, ποικίλοι παράγοντες είναι ικανοί να επηρεάσουν τη γονιμοποιητική ικανότητα ενός άνδρα.

Ορμονικές διαταραχές

Ενδοκρινολογικές παθήσεις που δύνανται να προκαλέσουν υπογονιμότητα, περιλαμβάνουν διαταραχές του άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης, διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα και διαταραχές των επινεφριδίων. Ακόμη και αν τα επίπεδα των εξεταζόμενων ορμονών είναι φυσιολογικά, σε σπάνιες καταστάσεις υπάρχει η πιθανότητα συνδρόμων μη ευαισθησίας στα ανδρογόνα (AIS-Androgen Insensitivity Syndromes).

Προβλήματα των όρχεων

Στους όρχεις, υπό την επίδραση της τεστοστερόνης, παράγονται και ωριμάζουν τα σπερματοζωάρια. Οποιαδήποτε βλάβη στους όρχεις, είτε πρωτοπαθής, ή επίκτητη, είναι ικανή να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τη σπερματογένεση. Ένας ενδελεχής έλεγχος του ιατρικού ιστορικού είναι ικανός να αναδείξει καταστάσεις που μπορεί να σχετίζονται με μια ορχική βλάβη (κρυψορχία, λήψη φαρμάκων, παρωτίτιδα κ.α.). Παράλληλα, η κλινική εξέταση και ο υπερηχογραφικός έλεγχος θα ολοκληρώσουν το διαγνωστικό έλεγχο, εξετάζοντας για πιθανές φλεγμονές, δομικές ανωμαλίες ή νεοπλασίες. Στις περιπτώσεις όπου η αιτία της απουσίας σπερματοζωαρίων αποδοθεί στην μη παραγωγή αυτών από τους όρχεις, αναφερόμαστε σε μη αποφρακτική αζωοσπερμία.

Διαταραχές εκφορητικού συστήματος

Μετά την παραγωγή, τα σπερματοζωάρια μεταφέρονται στην επιδιδυμίδα, όπου η ωρίμανση τους ολοκληρώνεται. Μαζί με υγρό από τις σπερματοδόχες κύστεις και από τον προστάτη αδένα, συνιστούν το προϊόν της εκσπερμάτισης (σπέρμα). Ποικίλες συγγενείς παθήσεις με αποτέλεσμα ανωμαλίες ή απόφραξη του εκφορητικού συστήματος μπορούν σπανιότερα να προκαλέσουν προβλήματα στην οδό μεταφοράς του σπέρματος. Πιο συχνά, καταστάσεις όπως οι φλεγμονές και οι λοιμώξεις, αλλά και μετεγχειρητικές καταστάσεις, μπορεί να έχουν το αντίστοιχο αποτέλεσμα, με συνέπεια την αποτελεσματική μεν σπερματογένεση αλλά αναποτελεσματική μεταφορά του σπέρματος. Στις περιπτώσεις αυτές, η απουσία σπερματοζωαρίων στο σπερμοδιάγραμμα, αναφέρεται ως αποφρακτική αζωοσπερμία.

Στην κατηγορία των διαταραχών μεταφοράς του σπέρματος, ανήκουν και καταστάσεις κατά τις οποίες το σπέρμα παλινδρομεί στην ουροδόχο κύστη αντί να εξωθηθεί προς την ουρήθρα (λήψη φαρμάκων, διουρηθρικές επεμβάσεις), αλλά και καταστάσεις κατά τις οποίες η φυσιολογική εξώθηση παρεμποδίζεται (στενώματα ουρήθρας, υποσπαδίας).

Λοιμώξεις-φλεγμονές-ανοσοβιολογικοί παράγοντες

Γνωρίζουμε σήμερα πως οι λοιμώξεις από μικροοργανισμούς αποτελούν μία από τις συνηθέστερες αιτίες ενός επηρεασμένου σπερμοδιαγράμματος. Το γεγονός αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό εάν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η λοίμωξη του ουροποιογεννητικού μπορεί να μην εκδηλώσει συμπτώματα στον άνδρα. Την ίδια στιγμή, οι συμβατικές εξετάσεις, όπως η απλή καλλιέργεια ούρων, δεν είναι επαρκείς στη διάγνωση της λοίμωξης. Η σωστή καθοδήγηση προς τις εξειδικευμένες εξετάσεις που απαιτούνται για την ανίχνευση των μικροβίων που αποδεδειγμένα επηρεάζουν τις παραμέτρους ενός σπερμοδιαγράμματος και η λήψη της κατάλληλης αγωγής, είναι ένα σημαντικό βήμα προς το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Σπανιότερα, ανιχνεύονται αντισπερματικά αντισώματα (ASA-Anti-Sperm Antibodies), τα οποία φαίνεται ότι ευθύνονται για το 12-13% των διαγνωσμένων περιπτώσεων υπογονιμότητας σε άνδρες. Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη αυτοαντισωμάτων αποτελούν μεταξύ άλλων οι λοιμώξεις, το τραύμα, η ανοσοκαταστολή, η κιρσοκήλη και οι νεοπλασίες.

Κιρσοκήλη

Με τον όρο κιρσοκήλη, αναφερόμαστε στην ελικοειδή διόγκωση του φλεβικού δικτύου του όρχεως, το οποίο ανεπαρκεί. Συνήθως, για ανατομικούς λόγους, η κιρσοκήλη εμφανίζεται αριστερά. Η κιρσοκήλη μπορεί να προκαλεί ήπια συμπτώματα (βάρος, ενόχληση), να εμποδίσει τη φυσιολογική ανάπτυξη του όρχι και να επηρεάσει τη σπερματογένεση. Η κιρσοκήλη έχει επίσης συσχετιστεί με διαταραχές στο γενετικό υλικό των σπερματοζωαρίων, κατάσταση που αντιστρέφεται μετά τη διόρθωσή της. Σε πολλές περιπτώσεις η κιρσοκήλη διαγιγνώσκεται μόνο με τον ηπερηχογραφικό έλεγχο του οσχέου (υποκλινική κιρσοκήλη). Γνωρίζουμε πως κιρσοκήλη εμφανίζεται στο 15% του συνόλου των ανδρών, ποσοστό που αυξάνεται στο 35% των υπογόνιμων ανδρών. Η θεραπεία της κιρσοκήλης είναι χειρουργική, με τη μέθοδο της μικροχειρουργικής να αποτελεί την πλέον αποτελεσματική και αποδεκτή μέθοδο.

Σεξουαλική δυσλειτουργία

Η σεξουαλική δυσλειτουργία, αποτελεί μια κλινική οντότητα που περιλαμβάνει τη στυτική δυσλειτουργία και τις διαταραχές εκσπερμάτισης. Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι οποιοδήποτε από τα ανωτέρω προβλήματα, μπορεί να οδηγήσει δευτερογενώς σε καταστάσεις υπογονιμότητας, εφόσον διαταράσσεται η φυσιολογική ερωτική επαφή και η εναπόθεση του σπέρματος στον κόλπο. Τα προβλήματα στύσης, οι σεξουαλικές συνήθειες και ο χρόνος αποχής, η πρόωρη ή καθυστερημένη εκσπερμάτιση, αποτελούν σημαντικές παραμέτρους που συχνά δεν εξετάζονται στον έλεγχο του υπογόνιμου άνδρα.

Συστηματικά νοσήματα

Ποικίλα συχνά και σχετικά κοινά συστηματικά νοσήματα, επηρεάζουν σε άλλοτε άλλο βαθμό τη γονιμοποιητική ικανότητα του άνδρα. Ο σακχαρώδης διαβήτης, το μεταβολικό σύνδρομο και η παχυσαρκία, τα ηπατολογικά προβλήματα, η νεφρική ανεπάρκεια και μια μεγάλη σειρά επιπλέον κλινικών προβλημάτων, πρέπει να αξιολογηθούν κατάλληλα ώστε να εκτιμηθεί η βαρύτητα της επίδρασής τους στη γονιμότητα.

Περιβαλλοντικοί παράγοντες

Η κατηγορία αυτή -που στις μέρες μας γίνεται όλο και πιο συχνή- περιλαμβάνει την ατμοσφαιρική μόλυνση, την έκθεση σε ακτινοβολία, το κάπνισμα, την έκθεση σε χημικές ουσίες (οργανικούς διαλύτες, πλαστικά, PVC, φυτοφάρμακα, εντομοκτόνα, προσθετικά τροφίμων, αποψυκτικά, μελάνια, χρώματα, αρώματα, φωτογραφικά υγρά, κλπ.), την εκτεταμένη χρήση φαρμάκων και το επίμονο σωματικό και ψυχολογικό stress.

Φάρμακα όπως η σιμετιδίνη, η νιτροφουραντοϊνη, η αλλοπουρινόλη, η ερυθρομυκίνη, η τετρακυκλίνη, η γενταμυκίνη και η κυκλοσπορίνη μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα στη σπερματογένεση. Αρνητική επίπτωση στην ποιότητα του σπέρματος και/ή στη λειτουργία του, έχει αναφερθεί ότι επιφέρει η σουλφασαλαζίνη (αντιφλεγμονώδες για τις φλεγμονές του παχέος εντέρου) και το αντιβιοτικό νιτροφουραντοΐνη.

Επίσης, γνωστά αντιψυχωτικά φάρμακα, όπως η χλωροπρομαζίνη, η αλλοπεριδόλη και η θειοριδαζίνη, αντικαταθλιπτικά όπως η αμιτριπτυλίνη, η ημιπραμίνη, η φλουοξετίνη, η παροξετίνη, και η σερτραλίνη, καθώς και αντιϋπερτασικά όπως η γουανεθιδίνη, η πραζοσίνη, η φαινοξυβενζαμίνη, η φαιντολαμίνη και η ρεσερπίνη, πιθανόν σχετίζονται με την πρόκληση στυτικών δυσλειτουργιών και επιφέρουν ανικανότητα.

Αντιμετώπιση

Οι θεραπευτικές επιλογές, αντίθετα από ότι οι περισσότεροι νομίζουν, όπως γίνεται κατανοητό και από τις αιτίες που την προκαλούν, είναι πολλές και διαφορετικές και μπορούν να αποτελέσουν την λύση για το υπογόνιμο ζευγάρι. Αν και κάποιοι παράγοντες δύσκολα μπορεί να αλλάξουν, η κατάλληλη καθοδήγηση και η χρήση φαρμάκων (αντιβιοτικά, ορμόνες), όπου αυτά ενδείκνυνται, αλλά και αντιοξειδωτικών ουσιών καθώς και οι χειρουργικές παρεμβάσεις, μπορούν να προσφέρουν μόνιμη, έγκυρη και αποτελεσματική θεραπευτική λύση στον άνδρα με προβλήματα γονιμότητας. Ταυτόχρονα, η αλλαγή κάποιων συνηθειών της καθημερινότητας μπορούν να συμβάλλουν και αυτές στην βελτίωση των παραμέτρων του σπέρματος. Η στενή συνεργασία μεταξύ του εξειδικευμένου στη γονιμότητα ανδρολόγου και του ζευγαριού με προβλήματα γονιμότητας, είναι σε θέση να δημιουργήσει τις βέλτιστες συνθήκες για την επίτευξη μιας εγκυμοσύνης.