Χαλινός

Χαλινός

Χαλινός

Ο χαλινός, ή πετσάκι του πέους, είναι ένα μικρό κομμάτι δέρματος το οποίο συνδέει τη βάλανο (το κεφάλι) με το δέρμα του πέους, στην κάτω επιφάνειά του.

Εσφαλμένα πολλοί άνδρες ακόμη και σήμερα θεωρούν ότι με την έναρξη της σεξουαλικής ζωής και στη συνέχειά της, ο χαλινός θα πρέπει φυσιολογικά να κοπεί κατά το σεξ, σηματοδοτώντας το πέρασμα στην ενήλικη σεξουαλική ζωή. Η πεποίθηση αυτή έχει προέλθει από καταστάσεις όπου ο χαλινός, όντας βραχύς (κοντός), τραυματίζεται κατά τη σεξουαλική δραστηριότητα ή κόβεται πλήρως. Στις περιπτώσεις βραχέως χαλινού, με το πέος σε στύση, ο χαλινός έλκει τη βάλανο προς το σώμα του πέους, δημιουργώντας δυσφορία, πόνο, δυσκολία στην τοποθέτηση του προφυλακτικού, ακόμη και πρόωρη εκσπερμάτιση ή και στυτική δυσλειτουργία. Παράλληλα, ο πόνος κατά την αποκάλυψη της βαλάνου, αποτρέπει τον άνδρα από την πράξη αυτή, οδηγώντας σε πλημμελή καθαριότητα του πέους και σε επακόλουθες δερματικές καταστάσεις και λοιμώξεις (βαλανοποσθίτιδες). Αντίστοιχες καταστάσεις παρατηρούνται και σε περιπτώσεις περιτομών, όπου δεν έχει δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην περιοχή του χαλινού ή έχει αναπτυχθεί ουλή, οδηγώντας σε καταστάσεις και συμπτώματα αντίστοιχα ενός κοντού χαλινού.

Ειδικά στο κομμάτι της πρόωρης εκσπερμάτισης, έχει βρεθεί ότι ένα μεγάλο ποσοστό ανδρών που πάσχουν, έχει κοντό χαλινό (>40%). Με τη γνώση που διαθέτουμε για τη σημασία του χαλινού στη στύση και την εκσπερμάτιση, έχει αποδειχθεί ότι η χειρουργική αποκατάσταση του χαλινού, είναι σε θέση να βοηθήσει σημαντικά τον άνδρα να απολαύσει τη σεξουαλική επαφή χωρίς προβλήματα. Βεβαίως και αυτό δεν αφορά σε όλους τους άνδρες. Είναι όμως απαραίτητο να συνυπολογιστεί σε κάθε άνδρα που αναφέρει αντίστοιχα προβλήματα στη σεξουαλική ζωή καθώς και συνοδές ενοχλήσεις ή μικροτραυματισμούς κατά την επαφή, ώστε να εκτιμηθεί η συμμετοχή του χαλινού στην αιτιολογία των σεξουαλικών προβλημάτων.

Η αποκατάσταση συνίσταται στο κόψιμο του χαλινού ώστε να απελευθερωθεί η βάλανος του πέους από το δέρμα. Το αποτέλεσμα είναι η εύκολη και ανεμπόδιστη αποκάλυψη της βαλάνου τόσο κατά τη στύση, όσο και κατά τη φάση χαλάρωσης του πέους. Η διαδικασία μπορεί να πραγματοποιηθεί γρήγορα και άμεσα στο ιατρείο, υπό τοπική αναισθησία, ανώδυνα και χωρίς ή με ένα ή δύο ράμματα που φεύγουν μόνα τους σε λίγες ημέρες. Μετά την επέμβαση, ο άνδρας μπορεί να επιστρέψει άμεσα στις δραστηριότητές του, με απλές οδηγίες για την καθαριότητα και περιποίηση της περιοχής.

Κιρσοκήλη

Κιρσοκήλη

Κιρσοκήλη

Η κιρσοκήλη αποτελεί στην πραγματικότητα μία συγγενή διαταραχή. Κάτι δηλαδή με το οποίο ο άνδρας έχει γεννηθεί. Το νόσημα αυτό, το οποίο αφορά περίπου το 15% του γενικού πληθυσμού, αλλά το 50% των ανδρών που πάσχουν από υπογονιμότητα, αφορά στην δυσλειτουργία των φλεβών των όρχεων. Για την ακρίβεια στην κατάσταση αυτή οι βαλβίδες στο εσωτερικό των αγγείων υπολειτουργούν με αποτέλεσμα να διαταράσσεται το μικροπεριβάλλον του όρχι.

Συμπτώματα
Το νόσημα εμφανίζεται κυρίως στον αριστερό όρχι, σπανιότερα και στους δύο και ακόμα πιο σπάνια στον δεξιό όρχι. Στις δύο τελευταίες περιπτώσεις θα πρέπει να εξετάζεται και η πιθανότητα κάποιας διαταραχής στην πορεία των ορχικών αγγείων.

Η κιρσοκήλη είναι ύπουλη πάθηση γιατί δεν δίνει πάντα συμπτώματα. Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα είναι αίσθημα βάρους στους όρχεις και ήπιος πόνος. Τις περισσότερες φορές, ωστόσο, η κιρσοκήλη ανακαλύπτεται τυχαία, όταν ο άνδρας δυσκολεύεται να τεκνοποιήσει ή όταν αισθάνεται επίμονο ήπιο πόνο στους όρχεις και καταφεύγει για έλεγχο.

Ένα ποσοστό της τάξης του 50% των ανδρών με αυτήν την διαταραχή θα παρουσιάσει ήδη κατά την διάγνωση διαταραχές στην ποιότητα του σπερμοδιαγράμματος, στον αριθμό δηλαδή, την κινητικότητα και την μορφολογία των σπερματοζωαρίων. Νεότερες μελέτες πάντως αναφέρουν ότι μακροπρόθεσμα όλοι οι άνδρες με κιρσοκήλη θα παρουσιάσουν διαταραχές γονιμότητας, κάτι που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψιν στον γεγονός ότι και στην χώρα μας ο αριθμός των ανδρών που επιλέγουν την πατρότητα σε μεγαλύτερη ηλικία, αυξάνεται καθημερινά.

Διάγνωση
Ο μηχανισμός μέσω του οποίου γίνεται αυτό είναι η επίδραση της κιρσοκήλης στην παραγωγή τεστοστερόνης. Το 98% της τεστοστερόνης παράγεται στους όρχεις, στα κύτταρα Leydig. Η ελαττωμένη οξυγόνωση, η αύξηση της θερμοκρασίας, η ελαττωμένη αποβολή των προϊόντων του μεταβολισμού των ορχικών κυττάρων αποτελούν μερικές από τις αιτίες οι οποίες συμβάλλουν στην ελάττωση της παραγωγής τεστοστερόνης, που με την σειρά της οδηγεί μεταξύ άλλων και στις διαταραχές γονιμότητας ολιγο-ασθενο-τερατοσπερμία που παρουσιάζουν οι άνδρες με κιρσοκήλη.

Θεραπεία
Η θεραπευτική αντιμετώπιση της κιρσοκήλης είναι αποκλειστικά χειρουργική. Τον «χρυσό κανόνα» πλέον αποτελεί η μικροχειρουργική κιρσοκηλεκτομή, η εκτομή δηλαδή των φλεβών με χρήση μικροσκοπίου. Πρόκειται για ένα χειρουργείο ημέρας, ο ασθενής δηλαδή μπορεί να φύγει την ίδια ημέρα από το νοσοκομείο, κατά την διάρκεια του οποίου με την χρήση μικροσκοπίου απολινώνονται οι φλέβες του όρχι, έσω και έξω σπερματικές, ενώ ταυτόχρονα αποφεύγονται τραυματισμοί στις αρτηρίες και τα λεμφαγγεία του οργάνου, αποφεύγοντας με αυτόν τον τρόπο συνηθισμένες επιπλοκές π.χ. την υδροκήλη, την συλλογή υγρού δηλαδή, γύρω από τον όρχι.

Μετά τη θεραπεία
Ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στην κανονική του ζωή την επόμενη ημέρα, με περιορισμούς στην άρση βαρών και τις ερωτικές επαφές για δύο εβδομάδες. Τα ποσοστά επιτυχίας αγγίζουν το 95% των ανδρών, ενώ τα ποσοστά εγκυμοσύνης σύμφωνα και με αμερικανικές μελέτες πλησιάζουν το 69% στους 9 μήνες.

Η αντιμετώπιση της κιρσοκήλης ακόμα και πριν την δύσκολη περίοδο της γονιμοποίησης, μαζί με άλλες τεχνικές αντιμετώπισης της ανδρικής υπογονιμότητας μπορεί να δώσει έγκυρη, μόνιμη και αποτελεσματική λύση σε ένα πρόβλημα που αφορά το 50% των ζευγαριών με προβλήματα στην απόκτηση του δικού τους παιδιού.

Στο feMALE med Athens, πραγματοποιούμε όλες τις χειρουργικές επεμβάσεις για κιρσοκήλη με τη βοήθεια μικροσκοπίου. Αυτή η τεχνική επιτυγχάνει το καλύτερο αποτέλεσμα αλλά και ελαχιστοποιεί τις επιπλοκές των κλασικών επεμβάσεων (υδροκήλη, υποτροπή, αιμάτωμα). Παράλληλα, μας επιτρέπει τη σίγουρη προστασία των ευαίσθητων δομών του όρχι.

Υπογονιμότητα

Υπογονιμότητα

Ανδρική υπογονιμότητα

Με τον όρο ανδρική υπογονιμότητα, αναφερόμαστε στις καταστάσεις όπου ο ανδρικός παράγοντας ευθύνεται για την αποτυχία επίτευξης κύησης. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η ανδρική υπογονιμότητα ευθύνεται για τις μισές και πλέον περιπτώσεις ζευγαριών που δυσκολεύονται να αποκτήσουν παιδί, ενώ αφορά σε περίπου 7-10% των ανδρών. Το πλέον σύνηθες μέτρο εκτίμησης της ανδρικής γονιμότητας, αποτελεί η ποιότητα του σπέρματος, όπως αποτυπώνεται στην εξέταση του σπερμοδιαγράμματος

Διερεύνηση

Η ανδρική υπογονιμότητα μπορούν να οφείλεται σε προβλήματα παραγωγής και προβλήματα μεταφοράς σπέρματος. Αιτιολογικά, ποικίλοι παράγοντες είναι ικανοί να επηρεάσουν τη γονιμοποιητική ικανότητα ενός άνδρα.

Ορμονικές διαταραχές

Ενδοκρινολογικές παθήσεις που δύνανται να προκαλέσουν υπογονιμότητα, περιλαμβάνουν διαταραχές του άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης, διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα και διαταραχές των επινεφριδίων. Ακόμη και αν τα επίπεδα των εξεταζόμενων ορμονών είναι φυσιολογικά, σε σπάνιες καταστάσεις υπάρχει η πιθανότητα συνδρόμων μη ευαισθησίας στα ανδρογόνα (AIS-Androgen Insensitivity Syndromes).

Προβλήματα των όρχεων

Στους όρχεις, υπό την επίδραση της τεστοστερόνης, παράγονται και ωριμάζουν τα σπερματοζωάρια. Οποιαδήποτε βλάβη στους όρχεις, είτε πρωτοπαθής, ή επίκτητη, είναι ικανή να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τη σπερματογένεση. Ένας ενδελεχής έλεγχος του ιατρικού ιστορικού είναι ικανός να αναδείξει καταστάσεις που μπορεί να σχετίζονται με μια ορχική βλάβη (κρυψορχία, λήψη φαρμάκων, παρωτίτιδα κ.α.). Παράλληλα, η κλινική εξέταση και ο υπερηχογραφικός έλεγχος θα ολοκληρώσουν το διαγνωστικό έλεγχο, εξετάζοντας για πιθανές φλεγμονές, δομικές ανωμαλίες ή νεοπλασίες. Στις περιπτώσεις όπου η αιτία της απουσίας σπερματοζωαρίων αποδοθεί στην μη παραγωγή αυτών από τους όρχεις, αναφερόμαστε σε μη αποφρακτική αζωοσπερμία.

Διαταραχές εκφορητικού συστήματος

Μετά την παραγωγή, τα σπερματοζωάρια μεταφέρονται στην επιδιδυμίδα, όπου η ωρίμανση τους ολοκληρώνεται. Μαζί με υγρό από τις σπερματοδόχες κύστεις και από τον προστάτη αδένα, συνιστούν το προϊόν της εκσπερμάτισης (σπέρμα). Ποικίλες συγγενείς παθήσεις με αποτέλεσμα ανωμαλίες ή απόφραξη του εκφορητικού συστήματος μπορούν σπανιότερα να προκαλέσουν προβλήματα στην οδό μεταφοράς του σπέρματος. Πιο συχνά, καταστάσεις όπως οι φλεγμονές και οι λοιμώξεις, αλλά και μετεγχειρητικές καταστάσεις, μπορεί να έχουν το αντίστοιχο αποτέλεσμα, με συνέπεια την αποτελεσματική μεν σπερματογένεση αλλά αναποτελεσματική μεταφορά του σπέρματος. Στις περιπτώσεις αυτές, η απουσία σπερματοζωαρίων στο σπερμοδιάγραμμα, αναφέρεται ως αποφρακτική αζωοσπερμία.

Στην κατηγορία των διαταραχών μεταφοράς του σπέρματος, ανήκουν και καταστάσεις κατά τις οποίες το σπέρμα παλινδρομεί στην ουροδόχο κύστη αντί να εξωθηθεί προς την ουρήθρα (λήψη φαρμάκων, διουρηθρικές επεμβάσεις), αλλά και καταστάσεις κατά τις οποίες η φυσιολογική εξώθηση παρεμποδίζεται (στενώματα ουρήθρας, υποσπαδίας).

Λοιμώξεις-φλεγμονές-ανοσοβιολογικοί παράγοντες

Γνωρίζουμε σήμερα πως οι λοιμώξεις από μικροοργανισμούς αποτελούν μία από τις συνηθέστερες αιτίες ενός επηρεασμένου σπερμοδιαγράμματος. Το γεγονός αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό εάν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η λοίμωξη του ουροποιογεννητικού μπορεί να μην εκδηλώσει συμπτώματα στον άνδρα. Την ίδια στιγμή, οι συμβατικές εξετάσεις, όπως η απλή καλλιέργεια ούρων, δεν είναι επαρκείς στη διάγνωση της λοίμωξης. Η σωστή καθοδήγηση προς τις εξειδικευμένες εξετάσεις που απαιτούνται για την ανίχνευση των μικροβίων που αποδεδειγμένα επηρεάζουν τις παραμέτρους ενός σπερμοδιαγράμματος και η λήψη της κατάλληλης αγωγής, είναι ένα σημαντικό βήμα προς το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Σπανιότερα, ανιχνεύονται αντισπερματικά αντισώματα (ASA-Anti-Sperm Antibodies), τα οποία φαίνεται ότι ευθύνονται για το 12-13% των διαγνωσμένων περιπτώσεων υπογονιμότητας σε άνδρες. Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη αυτοαντισωμάτων αποτελούν μεταξύ άλλων οι λοιμώξεις, το τραύμα, η ανοσοκαταστολή, η κιρσοκήλη και οι νεοπλασίες.

Κιρσοκήλη

Με τον όρο κιρσοκήλη, αναφερόμαστε στην ελικοειδή διόγκωση του φλεβικού δικτύου του όρχεως, το οποίο ανεπαρκεί. Συνήθως, για ανατομικούς λόγους, η κιρσοκήλη εμφανίζεται αριστερά. Η κιρσοκήλη μπορεί να προκαλεί ήπια συμπτώματα (βάρος, ενόχληση), να εμποδίσει τη φυσιολογική ανάπτυξη του όρχι και να επηρεάσει τη σπερματογένεση. Η κιρσοκήλη έχει επίσης συσχετιστεί με διαταραχές στο γενετικό υλικό των σπερματοζωαρίων, κατάσταση που αντιστρέφεται μετά τη διόρθωσή της. Σε πολλές περιπτώσεις η κιρσοκήλη διαγιγνώσκεται μόνο με τον ηπερηχογραφικό έλεγχο του οσχέου (υποκλινική κιρσοκήλη). Γνωρίζουμε πως κιρσοκήλη εμφανίζεται στο 15% του συνόλου των ανδρών, ποσοστό που αυξάνεται στο 35% των υπογόνιμων ανδρών. Η θεραπεία της κιρσοκήλης είναι χειρουργική, με τη μέθοδο της μικροχειρουργικής να αποτελεί την πλέον αποτελεσματική και αποδεκτή μέθοδο.

Σεξουαλική δυσλειτουργία

Η σεξουαλική δυσλειτουργία, αποτελεί μια κλινική οντότητα που περιλαμβάνει τη στυτική δυσλειτουργία και τις διαταραχές εκσπερμάτισης. Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι οποιοδήποτε από τα ανωτέρω προβλήματα, μπορεί να οδηγήσει δευτερογενώς σε καταστάσεις υπογονιμότητας, εφόσον διαταράσσεται η φυσιολογική ερωτική επαφή και η εναπόθεση του σπέρματος στον κόλπο. Τα προβλήματα στύσης, οι σεξουαλικές συνήθειες και ο χρόνος αποχής, η πρόωρη ή καθυστερημένη εκσπερμάτιση, αποτελούν σημαντικές παραμέτρους που συχνά δεν εξετάζονται στον έλεγχο του υπογόνιμου άνδρα.

Συστηματικά νοσήματα

Ποικίλα συχνά και σχετικά κοινά συστηματικά νοσήματα, επηρεάζουν σε άλλοτε άλλο βαθμό τη γονιμοποιητική ικανότητα του άνδρα. Ο σακχαρώδης διαβήτης, το μεταβολικό σύνδρομο και η παχυσαρκία, τα ηπατολογικά προβλήματα, η νεφρική ανεπάρκεια και μια μεγάλη σειρά επιπλέον κλινικών προβλημάτων, πρέπει να αξιολογηθούν κατάλληλα ώστε να εκτιμηθεί η βαρύτητα της επίδρασής τους στη γονιμότητα.

Περιβαλλοντικοί παράγοντες

Η κατηγορία αυτή -που στις μέρες μας γίνεται όλο και πιο συχνή- περιλαμβάνει την ατμοσφαιρική μόλυνση, την έκθεση σε ακτινοβολία, το κάπνισμα, την έκθεση σε χημικές ουσίες (οργανικούς διαλύτες, πλαστικά, PVC, φυτοφάρμακα, εντομοκτόνα, προσθετικά τροφίμων, αποψυκτικά, μελάνια, χρώματα, αρώματα, φωτογραφικά υγρά, κλπ.), την εκτεταμένη χρήση φαρμάκων και το επίμονο σωματικό και ψυχολογικό stress.

Φάρμακα όπως η σιμετιδίνη, η νιτροφουραντοϊνη, η αλλοπουρινόλη, η ερυθρομυκίνη, η τετρακυκλίνη, η γενταμυκίνη και η κυκλοσπορίνη μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα στη σπερματογένεση. Αρνητική επίπτωση στην ποιότητα του σπέρματος και/ή στη λειτουργία του, έχει αναφερθεί ότι επιφέρει η σουλφασαλαζίνη (αντιφλεγμονώδες για τις φλεγμονές του παχέος εντέρου) και το αντιβιοτικό νιτροφουραντοΐνη.

Επίσης, γνωστά αντιψυχωτικά φάρμακα, όπως η χλωροπρομαζίνη, η αλλοπεριδόλη και η θειοριδαζίνη, αντικαταθλιπτικά όπως η αμιτριπτυλίνη, η ημιπραμίνη, η φλουοξετίνη, η παροξετίνη, και η σερτραλίνη, καθώς και αντιϋπερτασικά όπως η γουανεθιδίνη, η πραζοσίνη, η φαινοξυβενζαμίνη, η φαιντολαμίνη και η ρεσερπίνη, πιθανόν σχετίζονται με την πρόκληση στυτικών δυσλειτουργιών και επιφέρουν ανικανότητα.

Αντιμετώπιση

Οι θεραπευτικές επιλογές, αντίθετα από ότι οι περισσότεροι νομίζουν, όπως γίνεται κατανοητό και από τις αιτίες που την προκαλούν, είναι πολλές και διαφορετικές και μπορούν να αποτελέσουν την λύση για το υπογόνιμο ζευγάρι. Αν και κάποιοι παράγοντες δύσκολα μπορεί να αλλάξουν, η κατάλληλη καθοδήγηση και η χρήση φαρμάκων (αντιβιοτικά, ορμόνες), όπου αυτά ενδείκνυνται, αλλά και αντιοξειδωτικών ουσιών καθώς και οι χειρουργικές παρεμβάσεις, μπορούν να προσφέρουν μόνιμη, έγκυρη και αποτελεσματική θεραπευτική λύση στον άνδρα με προβλήματα γονιμότητας. Ταυτόχρονα, η αλλαγή κάποιων συνηθειών της καθημερινότητας μπορούν να συμβάλλουν και αυτές στην βελτίωση των παραμέτρων του σπέρματος. Η στενή συνεργασία μεταξύ του εξειδικευμένου στη γονιμότητα ανδρολόγου και του ζευγαριού με προβλήματα γονιμότητας, είναι σε θέση να δημιουργήσει τις βέλτιστες συνθήκες για την επίτευξη μιας εγκυμοσύνης.

Καρκίνος προστάτη

Καρκίνος προστάτη

Καρκίνος προστάτη

Ο καρκίνος του προστάτη αποτελεί την πιο συχνή νεοπλασία στον άνδρα. Η διάγνωσή του βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην κλινική εξέταση και τη μέτρηση του PSA (ειδικό προστατικό αντιγόνο), το οποίο όμως δεν είναι ειδικό για τον καρκίνο, μια και αυξάνεται τόσο στην καλοήθη υπερπλασία του αδένα, όσο και στις φλεγμονές, ενώ η τιμή του σχετίζεται με το μέγεθος του αδένα και την ηλικία. Σε κάθε περίπτωση, η έγκαιρη διάγνωση αποτελεί και τον ακρογωνιαίο λίθο της θεραπείας, μια και ως κλινική οντότητα, ο καρκίνος του προστάτη είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό ασυμπτωματικός. Αντίστοιχα, το PSA δεν αρκεί για τη διάγνωση, μια και ουσιαστικά δεν έχει φυσιολογικές τιμές. Ο τακτικός ετήσιος έλεγχος στον άνδρα, σε συνεργασία με τον εξειδικευμένο ανδρολόγο κρίνεται απαραίτητος σε κάθε άνδρα, στο πλαίσιο του προσυμπτωματικού ελέγχου και τις πρόληψης.

Προστατίτιδα

Προστατίτιδα

Προστατίτιδα

Με τον όρο προστατίτιδα, αναφερόμαστε στις φλεγμονές του προστάτη, που μπορεί να εμφανιστούν σε κάθε άνδρα, ανεξαρτήτως ηλικίας. Αποτελεί τη συχνότερη ουρολογική πάθηση σε άνδρες κάτω των 50 ετών. Σήμερα, οι προστατίτιδες διαχωρίζονται στις εξής κατηγορίες:

Οξεία Βακτηριακή Προστατίτιδα: Αίτια & Συμπτώματα

Προκειται για μια οξεία βακτηριακή φλεγμονή του προστάτη, με θορυβώδη συμπτωματολογία. Έντονη συχνουρία, επιτακτικότητα, δυσκολία στην έξοδο των ούρων, έως και αδυναμία ούρησης, υψηλός πυρετός, αδυναμία, άλγος στην περιοχή της κύστης ή του προστάτη, είναι λίγα μόνο από τα συμπτώματα που χαρακτηρίζουν την οξεία προστατίτιδα. Τα μικρόβια (αίτια) που την προκαλούν είναι συνήθως το E.Coli, η Klebsiella και ο Proteus.

Χρόνια Βακτηριακή Προστατίτιδα: Αίτια & Συμπτώματα

Η χρόνια προστατίτιδα χωρίζεται σε βακτηριακή και μη, ανάλογα με την εύρεση ή όχι κάποιου παθογόνου μικροοργανισμού. Η χρόνια βακτηριακή μπορεί να οφείλεται σε ένα μικρόβιο το οποίο δεν είχε θεραπευτεί επαρκώς ή σε παράγοντες ικανούς να συντηρήσουν μια βακτηριακή λοίμωξη. Τα συνήθη μικρόβια που ευθύνονται είναι τα ίδια με αυτά που προκαλούν οξεία προστατίτιδα.

Συχνά όμως συναντούμε και μικροοργανισμούς όπως ο γονόκοκκος, η τριχομονάδα, τα χλαμύδια, μύκητες, που σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με τη σεξουαλική επαφή. Στις περιπτώσεις της βακτηριακής χρόνια προστατίτιδας, η ταυτοποίηση του μικροοργανισμού απαιτεί εξειδικευμένες εξετάσεις. Στην περίπτωση της μη βακτηριακής χρόνιας προστατίτιδας, η αιτιολογία δεν είναι πάντα σαφώς καθορισμένη. Ανεξάρτητα όμως από την αιτιολογία, η χρόνια προστατίτιδα αποτελεί μια κλινική οντότητα με ιδιαίτερη συμπτωματολογία, ικανή να επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τη ζωή του άνδρα.

Ο έντονος πόνος, ιδίως στο περίνεο (πίσω και κάτω από τους όρχεις), στον πρωκτό και υπερηβικά (κάτω από τον ομφαλό), η συχνουρία και η επιτακτικότητα, το αίσθημα για κένωση του εντέρου, ο πόνος ή το κάψιμο κατά την ούρηση, οι διαταραχές στύσης, η πρόωρη ή και επώδυνη εκσπερμάτιση, το ψυχολογικό φορτίο μιας τόσο ετερόκλητης ομάδας συμπτωμάτων, αποτελούν ισχυρές ενδείξεις για τη διερεύνηση μιας χρόνιας προστατίτιδας.

Ασυμπτωματική φλεγμονώδης προστατίτιδα

Πρόκειται για μια ασυμπτωματική φλεγμονή του προστάτη αδένα. Η διάγνωση είναι σχεδόν πάντα τυχαία στο πλαίσιο μιας βιοψίας προστάτου που διενεργείται για άλλο λόγο. Η κλινική της σημασία είναι μικρή.

Θεραπεία

Πρώτης γραμμής όπλο στην αντιμετώπιση μιας προστατίτιδας αποτελούσαν διαχρονικά και συνεχίζουν να παραμένουν οι αντιβιώσεις. Το είδος της αντιβίωσης αλλά και το χρονικό διάστημα λήψης εξαρτώνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα συμπτώματα, την κλινική εικόνα και τα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων. Ακόμη, πρέπει να ληφθεί υπόψη το ιατρικό ιστορικό και ιδιαίτερα οι προηγούμενες αγωγές που έχουν δοκιμαστεί. Τα αντιβιοτικά πρέπει να χρησιμοποιούνται ορθολογικά, με σαφείς ενδείξεις και σε καθορισμένα δοσολογικά σχήματα.

Επικουρικά, μπορεί να δοθούν για μικρό χρονικό διάστημα φάρμακα τα οποία βελτιώνουν την ούρηση, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται στην καλοήθη υπερπλασία του προστάτη, αλλά και αντιφλεγμονώδη. Μια ιδιαίτερη κατηγορία σκευασμάτων, τα οποία κατά καιρούς έχουν δεχθεί μεγάλη κριτική, αποτελούν τα φυτικά συμπληρώματα. Γνωρίζουμε σήμερα ότι υπάρχουν συγκεκριμένες φυτικές ουσίες οι οποίες ως μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με άλλη αγωγή, είναι σε θέση να ανακουφίσουν σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα συμπτώματα των φλεγμονών του προστάτη αδένα.

Τα φυτικά συμπληρώματα είναι ιδιαίτερα χρήσιμα στις χρόνιες προστατίτιδες, ιδίως στην περίπτωση που δεν ταυτοποιούνται μικροοργανισμοί και η εκτεταμένη χρήση αντιβιοτικών δεν τεκμηριώνεται. Μια εναλλακτική προσέγγιση της χρόνιας προστατίτιδας αποτελούν σήμερα τα κρουστικά κύματα (LiST, Low-intensity Shockwave Therapy). Με τη μέθοδο των κρουστικών κυμάτων, ενέργεια μεταδίδεται μέσω του περινέου απευθείας στον προστάτη αδένα, εμφανίζοντας άμεσα αποτελέσματα, ανώδυνα και με το μικρότερο βαθμό δυσφορίας σε σχέση με όλες της μη τεκμηριωμένες και εμπειρικές θεραπείες (πχ μαλάξεις). Η θεραπεία συνίσταται σε τακτικές ολιγόλεπτες συνεδρίες, με άμεσα αποτελέσματα, τα οποία διαρκούν.