Υπογονιμότητα

Υπογονιμότητα

Ανδρική υπογονιμότητα

Με τον όρο ανδρική υπογονιμότητα, αναφερόμαστε στις καταστάσεις όπου ο ανδρικός παράγοντας ευθύνεται για την αποτυχία επίτευξης κύησης. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η ανδρική υπογονιμότητα ευθύνεται για τις μισές και πλέον περιπτώσεις ζευγαριών που δυσκολεύονται να αποκτήσουν παιδί, ενώ αφορά σε περίπου 7-10% των ανδρών. Το πλέον σύνηθες μέτρο εκτίμησης της ανδρικής γονιμότητας, αποτελεί η ποιότητα του σπέρματος, όπως αποτυπώνεται στην εξέταση του σπερμοδιαγράμματος

Διερεύνηση

Η ανδρική υπογονιμότητα μπορούν να οφείλεται σε προβλήματα παραγωγής και προβλήματα μεταφοράς σπέρματος. Αιτιολογικά, ποικίλοι παράγοντες είναι ικανοί να επηρεάσουν τη γονιμοποιητική ικανότητα ενός άνδρα.

Ορμονικές διαταραχές

Ενδοκρινολογικές παθήσεις που δύνανται να προκαλέσουν υπογονιμότητα, περιλαμβάνουν διαταραχές του άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης, διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα και διαταραχές των επινεφριδίων. Ακόμη και αν τα επίπεδα των εξεταζόμενων ορμονών είναι φυσιολογικά, σε σπάνιες καταστάσεις υπάρχει η πιθανότητα συνδρόμων μη ευαισθησίας στα ανδρογόνα (AIS-Androgen Insensitivity Syndromes).

Προβλήματα των όρχεων

Στους όρχεις, υπό την επίδραση της τεστοστερόνης, παράγονται και ωριμάζουν τα σπερματοζωάρια. Οποιαδήποτε βλάβη στους όρχεις, είτε πρωτοπαθής, ή επίκτητη, είναι ικανή να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τη σπερματογένεση. Ένας ενδελεχής έλεγχος του ιατρικού ιστορικού είναι ικανός να αναδείξει καταστάσεις που μπορεί να σχετίζονται με μια ορχική βλάβη (κρυψορχία, λήψη φαρμάκων, παρωτίτιδα κ.α.). Παράλληλα, η κλινική εξέταση και ο υπερηχογραφικός έλεγχος θα ολοκληρώσουν το διαγνωστικό έλεγχο, εξετάζοντας για πιθανές φλεγμονές, δομικές ανωμαλίες ή νεοπλασίες. Στις περιπτώσεις όπου η αιτία της απουσίας σπερματοζωαρίων αποδοθεί στην μη παραγωγή αυτών από τους όρχεις, αναφερόμαστε σε μη αποφρακτική αζωοσπερμία.

Διαταραχές εκφορητικού συστήματος

Μετά την παραγωγή, τα σπερματοζωάρια μεταφέρονται στην επιδιδυμίδα, όπου η ωρίμανση τους ολοκληρώνεται. Μαζί με υγρό από τις σπερματοδόχες κύστεις και από τον προστάτη αδένα, συνιστούν το προϊόν της εκσπερμάτισης (σπέρμα). Ποικίλες συγγενείς παθήσεις με αποτέλεσμα ανωμαλίες ή απόφραξη του εκφορητικού συστήματος μπορούν σπανιότερα να προκαλέσουν προβλήματα στην οδό μεταφοράς του σπέρματος. Πιο συχνά, καταστάσεις όπως οι φλεγμονές και οι λοιμώξεις, αλλά και μετεγχειρητικές καταστάσεις, μπορεί να έχουν το αντίστοιχο αποτέλεσμα, με συνέπεια την αποτελεσματική μεν σπερματογένεση αλλά αναποτελεσματική μεταφορά του σπέρματος. Στις περιπτώσεις αυτές, η απουσία σπερματοζωαρίων στο σπερμοδιάγραμμα, αναφέρεται ως αποφρακτική αζωοσπερμία.

Στην κατηγορία των διαταραχών μεταφοράς του σπέρματος, ανήκουν και καταστάσεις κατά τις οποίες το σπέρμα παλινδρομεί στην ουροδόχο κύστη αντί να εξωθηθεί προς την ουρήθρα (λήψη φαρμάκων, διουρηθρικές επεμβάσεις), αλλά και καταστάσεις κατά τις οποίες η φυσιολογική εξώθηση παρεμποδίζεται (στενώματα ουρήθρας, υποσπαδίας).

Λοιμώξεις-φλεγμονές-ανοσοβιολογικοί παράγοντες

Γνωρίζουμε σήμερα πως οι λοιμώξεις από μικροοργανισμούς αποτελούν μία από τις συνηθέστερες αιτίες ενός επηρεασμένου σπερμοδιαγράμματος. Το γεγονός αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό εάν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η λοίμωξη του ουροποιογεννητικού μπορεί να μην εκδηλώσει συμπτώματα στον άνδρα. Την ίδια στιγμή, οι συμβατικές εξετάσεις, όπως η απλή καλλιέργεια ούρων, δεν είναι επαρκείς στη διάγνωση της λοίμωξης. Η σωστή καθοδήγηση προς τις εξειδικευμένες εξετάσεις που απαιτούνται για την ανίχνευση των μικροβίων που αποδεδειγμένα επηρεάζουν τις παραμέτρους ενός σπερμοδιαγράμματος και η λήψη της κατάλληλης αγωγής, είναι ένα σημαντικό βήμα προς το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Σπανιότερα, ανιχνεύονται αντισπερματικά αντισώματα (ASA-Anti-Sperm Antibodies), τα οποία φαίνεται ότι ευθύνονται για το 12-13% των διαγνωσμένων περιπτώσεων υπογονιμότητας σε άνδρες. Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη αυτοαντισωμάτων αποτελούν μεταξύ άλλων οι λοιμώξεις, το τραύμα, η ανοσοκαταστολή, η κιρσοκήλη και οι νεοπλασίες.

Κιρσοκήλη

Με τον όρο κιρσοκήλη, αναφερόμαστε στην ελικοειδή διόγκωση του φλεβικού δικτύου του όρχεως, το οποίο ανεπαρκεί. Συνήθως, για ανατομικούς λόγους, η κιρσοκήλη εμφανίζεται αριστερά. Η κιρσοκήλη μπορεί να προκαλεί ήπια συμπτώματα (βάρος, ενόχληση), να εμποδίσει τη φυσιολογική ανάπτυξη του όρχι και να επηρεάσει τη σπερματογένεση. Η κιρσοκήλη έχει επίσης συσχετιστεί με διαταραχές στο γενετικό υλικό των σπερματοζωαρίων, κατάσταση που αντιστρέφεται μετά τη διόρθωσή της. Σε πολλές περιπτώσεις η κιρσοκήλη διαγιγνώσκεται μόνο με τον ηπερηχογραφικό έλεγχο του οσχέου (υποκλινική κιρσοκήλη). Γνωρίζουμε πως κιρσοκήλη εμφανίζεται στο 15% του συνόλου των ανδρών, ποσοστό που αυξάνεται στο 35% των υπογόνιμων ανδρών. Η θεραπεία της κιρσοκήλης είναι χειρουργική, με τη μέθοδο της μικροχειρουργικής να αποτελεί την πλέον αποτελεσματική και αποδεκτή μέθοδο.

Σεξουαλική δυσλειτουργία

Η σεξουαλική δυσλειτουργία, αποτελεί μια κλινική οντότητα που περιλαμβάνει τη στυτική δυσλειτουργία και τις διαταραχές εκσπερμάτισης. Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι οποιοδήποτε από τα ανωτέρω προβλήματα, μπορεί να οδηγήσει δευτερογενώς σε καταστάσεις υπογονιμότητας, εφόσον διαταράσσεται η φυσιολογική ερωτική επαφή και η εναπόθεση του σπέρματος στον κόλπο. Τα προβλήματα στύσης, οι σεξουαλικές συνήθειες και ο χρόνος αποχής, η πρόωρη ή καθυστερημένη εκσπερμάτιση, αποτελούν σημαντικές παραμέτρους που συχνά δεν εξετάζονται στον έλεγχο του υπογόνιμου άνδρα.

Συστηματικά νοσήματα

Ποικίλα συχνά και σχετικά κοινά συστηματικά νοσήματα, επηρεάζουν σε άλλοτε άλλο βαθμό τη γονιμοποιητική ικανότητα του άνδρα. Ο σακχαρώδης διαβήτης, το μεταβολικό σύνδρομο και η παχυσαρκία, τα ηπατολογικά προβλήματα, η νεφρική ανεπάρκεια και μια μεγάλη σειρά επιπλέον κλινικών προβλημάτων, πρέπει να αξιολογηθούν κατάλληλα ώστε να εκτιμηθεί η βαρύτητα της επίδρασής τους στη γονιμότητα.

Περιβαλλοντικοί παράγοντες

Η κατηγορία αυτή -που στις μέρες μας γίνεται όλο και πιο συχνή- περιλαμβάνει την ατμοσφαιρική μόλυνση, την έκθεση σε ακτινοβολία, το κάπνισμα, την έκθεση σε χημικές ουσίες (οργανικούς διαλύτες, πλαστικά, PVC, φυτοφάρμακα, εντομοκτόνα, προσθετικά τροφίμων, αποψυκτικά, μελάνια, χρώματα, αρώματα, φωτογραφικά υγρά, κλπ.), την εκτεταμένη χρήση φαρμάκων και το επίμονο σωματικό και ψυχολογικό stress.

Φάρμακα όπως η σιμετιδίνη, η νιτροφουραντοϊνη, η αλλοπουρινόλη, η ερυθρομυκίνη, η τετρακυκλίνη, η γενταμυκίνη και η κυκλοσπορίνη μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα στη σπερματογένεση. Αρνητική επίπτωση στην ποιότητα του σπέρματος και/ή στη λειτουργία του, έχει αναφερθεί ότι επιφέρει η σουλφασαλαζίνη (αντιφλεγμονώδες για τις φλεγμονές του παχέος εντέρου) και το αντιβιοτικό νιτροφουραντοΐνη.

Επίσης, γνωστά αντιψυχωτικά φάρμακα, όπως η χλωροπρομαζίνη, η αλλοπεριδόλη και η θειοριδαζίνη, αντικαταθλιπτικά όπως η αμιτριπτυλίνη, η ημιπραμίνη, η φλουοξετίνη, η παροξετίνη, και η σερτραλίνη, καθώς και αντιϋπερτασικά όπως η γουανεθιδίνη, η πραζοσίνη, η φαινοξυβενζαμίνη, η φαιντολαμίνη και η ρεσερπίνη, πιθανόν σχετίζονται με την πρόκληση στυτικών δυσλειτουργιών και επιφέρουν ανικανότητα.

Αντιμετώπιση

Οι θεραπευτικές επιλογές, αντίθετα από ότι οι περισσότεροι νομίζουν, όπως γίνεται κατανοητό και από τις αιτίες που την προκαλούν, είναι πολλές και διαφορετικές και μπορούν να αποτελέσουν την λύση για το υπογόνιμο ζευγάρι. Αν και κάποιοι παράγοντες δύσκολα μπορεί να αλλάξουν, η κατάλληλη καθοδήγηση και η χρήση φαρμάκων (αντιβιοτικά, ορμόνες), όπου αυτά ενδείκνυνται, αλλά και αντιοξειδωτικών ουσιών καθώς και οι χειρουργικές παρεμβάσεις, μπορούν να προσφέρουν μόνιμη, έγκυρη και αποτελεσματική θεραπευτική λύση στον άνδρα με προβλήματα γονιμότητας. Ταυτόχρονα, η αλλαγή κάποιων συνηθειών της καθημερινότητας μπορούν να συμβάλλουν και αυτές στην βελτίωση των παραμέτρων του σπέρματος. Η στενή συνεργασία μεταξύ του εξειδικευμένου στη γονιμότητα ανδρολόγου και του ζευγαριού με προβλήματα γονιμότητας, είναι σε θέση να δημιουργήσει τις βέλτιστες συνθήκες για την επίτευξη μιας εγκυμοσύνης.

Προστατίτιδα

Προστατίτιδα

Προστατίτιδα

Με τον όρο προστατίτιδα, αναφερόμαστε στις φλεγμονές του προστάτη, που μπορεί να εμφανιστούν σε κάθε άνδρα, ανεξαρτήτως ηλικίας. Αποτελεί τη συχνότερη ουρολογική πάθηση σε άνδρες κάτω των 50 ετών. Σήμερα, οι προστατίτιδες διαχωρίζονται στις εξής κατηγορίες:

Οξεία Βακτηριακή Προστατίτιδα: Αίτια & Συμπτώματα

Προκειται για μια οξεία βακτηριακή φλεγμονή του προστάτη, με θορυβώδη συμπτωματολογία. Έντονη συχνουρία, επιτακτικότητα, δυσκολία στην έξοδο των ούρων, έως και αδυναμία ούρησης, υψηλός πυρετός, αδυναμία, άλγος στην περιοχή της κύστης ή του προστάτη, είναι λίγα μόνο από τα συμπτώματα που χαρακτηρίζουν την οξεία προστατίτιδα. Τα μικρόβια (αίτια) που την προκαλούν είναι συνήθως το E.Coli, η Klebsiella και ο Proteus.

Χρόνια Βακτηριακή Προστατίτιδα: Αίτια & Συμπτώματα

Η χρόνια προστατίτιδα χωρίζεται σε βακτηριακή και μη, ανάλογα με την εύρεση ή όχι κάποιου παθογόνου μικροοργανισμού. Η χρόνια βακτηριακή μπορεί να οφείλεται σε ένα μικρόβιο το οποίο δεν είχε θεραπευτεί επαρκώς ή σε παράγοντες ικανούς να συντηρήσουν μια βακτηριακή λοίμωξη. Τα συνήθη μικρόβια που ευθύνονται είναι τα ίδια με αυτά που προκαλούν οξεία προστατίτιδα.

Συχνά όμως συναντούμε και μικροοργανισμούς όπως ο γονόκοκκος, η τριχομονάδα, τα χλαμύδια, μύκητες, που σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με τη σεξουαλική επαφή. Στις περιπτώσεις της βακτηριακής χρόνια προστατίτιδας, η ταυτοποίηση του μικροοργανισμού απαιτεί εξειδικευμένες εξετάσεις. Στην περίπτωση της μη βακτηριακής χρόνιας προστατίτιδας, η αιτιολογία δεν είναι πάντα σαφώς καθορισμένη. Ανεξάρτητα όμως από την αιτιολογία, η χρόνια προστατίτιδα αποτελεί μια κλινική οντότητα με ιδιαίτερη συμπτωματολογία, ικανή να επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τη ζωή του άνδρα.

Ο έντονος πόνος, ιδίως στο περίνεο (πίσω και κάτω από τους όρχεις), στον πρωκτό και υπερηβικά (κάτω από τον ομφαλό), η συχνουρία και η επιτακτικότητα, το αίσθημα για κένωση του εντέρου, ο πόνος ή το κάψιμο κατά την ούρηση, οι διαταραχές στύσης, η πρόωρη ή και επώδυνη εκσπερμάτιση, το ψυχολογικό φορτίο μιας τόσο ετερόκλητης ομάδας συμπτωμάτων, αποτελούν ισχυρές ενδείξεις για τη διερεύνηση μιας χρόνιας προστατίτιδας.

Ασυμπτωματική φλεγμονώδης προστατίτιδα

Πρόκειται για μια ασυμπτωματική φλεγμονή του προστάτη αδένα. Η διάγνωση είναι σχεδόν πάντα τυχαία στο πλαίσιο μιας βιοψίας προστάτου που διενεργείται για άλλο λόγο. Η κλινική της σημασία είναι μικρή.

Θεραπεία

Πρώτης γραμμής όπλο στην αντιμετώπιση μιας προστατίτιδας αποτελούσαν διαχρονικά και συνεχίζουν να παραμένουν οι αντιβιώσεις. Το είδος της αντιβίωσης αλλά και το χρονικό διάστημα λήψης εξαρτώνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα συμπτώματα, την κλινική εικόνα και τα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων. Ακόμη, πρέπει να ληφθεί υπόψη το ιατρικό ιστορικό και ιδιαίτερα οι προηγούμενες αγωγές που έχουν δοκιμαστεί. Τα αντιβιοτικά πρέπει να χρησιμοποιούνται ορθολογικά, με σαφείς ενδείξεις και σε καθορισμένα δοσολογικά σχήματα.

Επικουρικά, μπορεί να δοθούν για μικρό χρονικό διάστημα φάρμακα τα οποία βελτιώνουν την ούρηση, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται στην καλοήθη υπερπλασία του προστάτη, αλλά και αντιφλεγμονώδη. Μια ιδιαίτερη κατηγορία σκευασμάτων, τα οποία κατά καιρούς έχουν δεχθεί μεγάλη κριτική, αποτελούν τα φυτικά συμπληρώματα. Γνωρίζουμε σήμερα ότι υπάρχουν συγκεκριμένες φυτικές ουσίες οι οποίες ως μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με άλλη αγωγή, είναι σε θέση να ανακουφίσουν σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα συμπτώματα των φλεγμονών του προστάτη αδένα.

Τα φυτικά συμπληρώματα είναι ιδιαίτερα χρήσιμα στις χρόνιες προστατίτιδες, ιδίως στην περίπτωση που δεν ταυτοποιούνται μικροοργανισμοί και η εκτεταμένη χρήση αντιβιοτικών δεν τεκμηριώνεται. Μια εναλλακτική προσέγγιση της χρόνιας προστατίτιδας αποτελούν σήμερα τα κρουστικά κύματα (LiST, Low-intensity Shockwave Therapy). Με τη μέθοδο των κρουστικών κυμάτων, ενέργεια μεταδίδεται μέσω του περινέου απευθείας στον προστάτη αδένα, εμφανίζοντας άμεσα αποτελέσματα, ανώδυνα και με το μικρότερο βαθμό δυσφορίας σε σχέση με όλες της μη τεκμηριωμένες και εμπειρικές θεραπείες (πχ μαλάξεις). Η θεραπεία συνίσταται σε τακτικές ολιγόλεπτες συνεδρίες, με άμεσα αποτελέσματα, τα οποία διαρκούν.

Πρόωρη εκσπερμάτωση

Πρόωρη εκσπερμάτωση

Πρόωρη εκσπερμάτωση

Η εκσπερμάτιση συνοδεύει τον οργασμό, στο τέλος του κύκλου της σεξουαλικής ανταπόκρισης των ανδρών, ακολουθώντας την επιθυμία και τη διέγερση. Ως διαδικασία, ρυθμίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το κεντρικό νευρικό σύστημα (εγκέφαλος και νωτιαίος μυελός), ενώ πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και ο νευροδιαβιβαστής σεροτονίνη. Τα δύο βασικά στοιχεία τα οποία χαρακτηρίζουν τα προβλήματα εκσπερμάτισης, αφορούν στο χρόνο (πρόωρη εκσπερμάτιση, καθυστερημένη ή απουσία εκσπερμάτισης) και στον έλεγχο του άνδρα επάνω στην εκσπερμάτιση.

Τα προβλήματα εκσπερμάτισης, δημιουργούν έντονη δυσφορία στον άνδρα, μια και επηρεάζουν άμεσα τον ίδιο σε προσωπικό επίπεδο, παρεμποδίζουν τη φυσιολογική σεξουαλική ανταπόκριση, δημιουργούν ρήξεις στις διαπροσωπικές σχέσεις και μπορεί ακόμη και να οδηγήσουν σε στυτική δυσλειτουργία.

Διερεύνηση

Η πρόωρη εκσπερμάτιση αφορά σε περίπου 1 στους 5 άνδρες, ποσοστό που παραμένει σταθερό ανεξάρτητα από την ηλικία, αποτελώντας την πιο συχνή σεξουαλική δυσλειτουργία σε άνδρες κάτω των 60 ετών. Στην περίπτωση της πρόωρης, η εκσπερμάτιση προκύπτει σε χρόνο έως 1 λεπτό από την κολπική διείσδυση, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο από τη μεριά του άνδρα. Στον κύκλο της σεξουαλικής ανταπόκρισης, η επιθυμία και η διέγερση ως φάσεις είναι πολύ σύντομες, ενώ η κλιμάκωση είναι ταχεία, με αποτέλεσμα την απογοήτευση, την αγωνία, το άγχος, την έλλειψη ικανοποίησης από τη σεξουαλική επαφή και την αποστροφή από τη σεξουαλική δραστηριότητα.

Η πρόωρη εκσπερμάτιση μπορεί να εμφανίζεται από την αρχή της ερωτικής ζωής (πρωτοπαθής ή χρόνια), αλλά μπορεί και να εμφανιστεί ξαφνικά, ενώ μέχρι τότε ο άνδρας είχε τον έλεγχο της εκσπερμάτισης ή ο χρόνος της επαφής ήταν ικανοποιητικός (δευτεροπαθής ή επίκτητη). Στην πρώτη περίπτωση, θεωρούμε ότι η πάθηση οφείλεται σε μεγαλύτερο βαθμό σε νευροβιολογικές διαταραχές, ενώ στη δεύτερη, μια πληθώρα καταστάσεων έχουν συσχετιστεί με το πρόβλημα (παθήσεις του προστάτη, υπερθυρεοειδισμός, στυτική δυσλειτουργία, άγχος, αρνητικές εμπειρίες, χαμηλή αυτοπεποίθηση). Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Η μη άντληση ικανοποίησης από τη σεξουαλική πράξη και από τους δύο συντρόφους, το άγχος και η αγωνία της επίδοσης, ο φόβος του ελλιπούς ελέγχου πάνω στην εκσπερμάτιση, ο θυμός, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η αποχή από τη σεξουαλική δραστηριότητα, είναι λίγες μόνο από τις καταστάσεις που μπορεί να βιώσει ένα άνδρας στο πλαίσιο της πάθησης αυτής.

Η καθυστερημένη εκσπερμάτιση ή απουσία εκσπερμάτισης, αποτελεί μια κλινική οντότητα ολοένα και πιο συχνή. Στις περισσότερες περιπτώσεις η επιθυμία είναι παρούσα, αλλά η διέγερση δεν είναι ικανή ώστε να κλιμακωθεί και να καταλήξει σε οργασμό και εκσπερμάτιση. Η δυσφορία μεταξύ των συντρόφων στις περιπτώσεις αυτές, οφείλεται στην προσπάθεια του άνδρα να ολοκληρώσει και στην απογοήτευση του ερωτικού συντρόφου που αισθάνεται ανεπαρκής να διεγείρει τον ερωτικό σύντροφο και να τον οδηγήσει στην κορύφωση.

Συγκεκριμένες παθήσεις, όπως ο υποθυρεοειδισμός είναι σε θέση να οδηγήσουν σε καταστάσεις καθυστερημένης εκσπερμάτισης ή δυσκολίας εκσπερμάτισης. Επιπρόσθετα, ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο παίζουν τα βιώματα, οι εικόνες και τα ερεθίσματα, οι φαντασιώσεις και η συσχέτιση ή αναντιστοιχία τους με την καθημερινή σεξουαλική πρακτική. Η ευκολία της πρόσβασης σε ερωτικό περιεχόμενο κάθε μορφής και η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των συντρόφων, μπορεί να είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες για την ανάπτυξη μιας διαταραχής εκσπερμάτισης.

Αντιμετώπιση

Σε κάθε περίπτωση, η αναζήτηση βοήθειας από τον εξειδικευμένο ανδρολόγο, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα βήματα προς την επίλυση του προβλήματος. Το πρώτο αυτό βήμα είναι ίσως και το πιο σημαντικό, αν αναλογιστεί κανείς πως η πλειονότητα των ανδρών με προβλήματα εκσπερμάτισης δύσκολα μοιράζονται το πρόβλημά τους, θεωρώντας παράλληλα πως δεν υπάρχει λύση.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, το πρόβλημα προκύπτει τυχαία, στο πλαίσιο του ελέγχου για διαφορετικά συμπτώματα. Ο εξειδικευμένος ανδρολόγος, είναι απόλυτα εξοικειωμένος με τη συζήτηση των σεξουαλικών θεμάτων και θα σας κάνει να αισθανθείτε άνετα. Μετά την αποτύπωση του προβλήματος, τη λήψη του σεξουαλικού ιστορικού και τη διενέργεια των απαραίτητων διαγνωστικών εξετάσεων, μαζί θα οργανώσουμε τη θεραπευτική στρατηγική που θα εναρμονίζεται με τις ανάγκες του κάθε άνδρα ξεχωριστά.

Είτε πρόκειται για μια υποκείμενη πάθηση όπως ο υποθυρεοειδισμός ή μια χρόνια προστατίτιδα, είτε θα εφαρμοστούν τεχνικές αυτοβοήθειας, τεχνικές ψυχοσεξουαλικής θεραπείας, ή θα δοκιμαστούν τοπικοί παράγοντες ή φάρμακα από το στόμα ή και συνδυασμός των παραπάνω, ο στόχος είναι πάντα ο καλύτερος έλεγχος της εκσπερμάτισης, η μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και η βελτίωση της σεξουαλικής ικανοποίησης.