Πρόωρη εκσπερμάτωση

Πρόωρη εκσπερμάτωση

Πρόωρη εκσπερμάτωση

Η εκσπερμάτιση συνοδεύει τον οργασμό, στο τέλος του κύκλου της σεξουαλικής ανταπόκρισης των ανδρών, ακολουθώντας την επιθυμία και τη διέγερση. Ως διαδικασία, ρυθμίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το κεντρικό νευρικό σύστημα (εγκέφαλος και νωτιαίος μυελός), ενώ πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και ο νευροδιαβιβαστής σεροτονίνη. Τα δύο βασικά στοιχεία τα οποία χαρακτηρίζουν τα προβλήματα εκσπερμάτισης, αφορούν στο χρόνο (πρόωρη εκσπερμάτιση, καθυστερημένη ή απουσία εκσπερμάτισης) και στον έλεγχο του άνδρα επάνω στην εκσπερμάτιση.

Τα προβλήματα εκσπερμάτισης, δημιουργούν έντονη δυσφορία στον άνδρα, μια και επηρεάζουν άμεσα τον ίδιο σε προσωπικό επίπεδο, παρεμποδίζουν τη φυσιολογική σεξουαλική ανταπόκριση, δημιουργούν ρήξεις στις διαπροσωπικές σχέσεις και μπορεί ακόμη και να οδηγήσουν σε στυτική δυσλειτουργία.

Διερεύνηση

Η πρόωρη εκσπερμάτιση αφορά σε περίπου 1 στους 5 άνδρες, ποσοστό που παραμένει σταθερό ανεξάρτητα από την ηλικία, αποτελώντας την πιο συχνή σεξουαλική δυσλειτουργία σε άνδρες κάτω των 60 ετών. Στην περίπτωση της πρόωρης, η εκσπερμάτιση προκύπτει σε χρόνο έως 1 λεπτό από την κολπική διείσδυση, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο από τη μεριά του άνδρα. Στον κύκλο της σεξουαλικής ανταπόκρισης, η επιθυμία και η διέγερση ως φάσεις είναι πολύ σύντομες, ενώ η κλιμάκωση είναι ταχεία, με αποτέλεσμα την απογοήτευση, την αγωνία, το άγχος, την έλλειψη ικανοποίησης από τη σεξουαλική επαφή και την αποστροφή από τη σεξουαλική δραστηριότητα.

Η πρόωρη εκσπερμάτιση μπορεί να εμφανίζεται από την αρχή της ερωτικής ζωής (πρωτοπαθής ή χρόνια), αλλά μπορεί και να εμφανιστεί ξαφνικά, ενώ μέχρι τότε ο άνδρας είχε τον έλεγχο της εκσπερμάτισης ή ο χρόνος της επαφής ήταν ικανοποιητικός (δευτεροπαθής ή επίκτητη). Στην πρώτη περίπτωση, θεωρούμε ότι η πάθηση οφείλεται σε μεγαλύτερο βαθμό σε νευροβιολογικές διαταραχές, ενώ στη δεύτερη, μια πληθώρα καταστάσεων έχουν συσχετιστεί με το πρόβλημα (παθήσεις του προστάτη, υπερθυρεοειδισμός, στυτική δυσλειτουργία, άγχος, αρνητικές εμπειρίες, χαμηλή αυτοπεποίθηση). Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Η μη άντληση ικανοποίησης από τη σεξουαλική πράξη και από τους δύο συντρόφους, το άγχος και η αγωνία της επίδοσης, ο φόβος του ελλιπούς ελέγχου πάνω στην εκσπερμάτιση, ο θυμός, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η αποχή από τη σεξουαλική δραστηριότητα, είναι λίγες μόνο από τις καταστάσεις που μπορεί να βιώσει ένα άνδρας στο πλαίσιο της πάθησης αυτής.

Η καθυστερημένη εκσπερμάτιση ή απουσία εκσπερμάτισης, αποτελεί μια κλινική οντότητα ολοένα και πιο συχνή. Στις περισσότερες περιπτώσεις η επιθυμία είναι παρούσα, αλλά η διέγερση δεν είναι ικανή ώστε να κλιμακωθεί και να καταλήξει σε οργασμό και εκσπερμάτιση. Η δυσφορία μεταξύ των συντρόφων στις περιπτώσεις αυτές, οφείλεται στην προσπάθεια του άνδρα να ολοκληρώσει και στην απογοήτευση του ερωτικού συντρόφου που αισθάνεται ανεπαρκής να διεγείρει τον ερωτικό σύντροφο και να τον οδηγήσει στην κορύφωση.

Συγκεκριμένες παθήσεις, όπως ο υποθυρεοειδισμός είναι σε θέση να οδηγήσουν σε καταστάσεις καθυστερημένης εκσπερμάτισης ή δυσκολίας εκσπερμάτισης. Επιπρόσθετα, ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο παίζουν τα βιώματα, οι εικόνες και τα ερεθίσματα, οι φαντασιώσεις και η συσχέτιση ή αναντιστοιχία τους με την καθημερινή σεξουαλική πρακτική. Η ευκολία της πρόσβασης σε ερωτικό περιεχόμενο κάθε μορφής και η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των συντρόφων, μπορεί να είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες για την ανάπτυξη μιας διαταραχής εκσπερμάτισης.

Αντιμετώπιση

Σε κάθε περίπτωση, η αναζήτηση βοήθειας από τον εξειδικευμένο ανδρολόγο, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα βήματα προς την επίλυση του προβλήματος. Το πρώτο αυτό βήμα είναι ίσως και το πιο σημαντικό, αν αναλογιστεί κανείς πως η πλειονότητα των ανδρών με προβλήματα εκσπερμάτισης δύσκολα μοιράζονται το πρόβλημά τους, θεωρώντας παράλληλα πως δεν υπάρχει λύση.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, το πρόβλημα προκύπτει τυχαία, στο πλαίσιο του ελέγχου για διαφορετικά συμπτώματα. Ο εξειδικευμένος ανδρολόγος, είναι απόλυτα εξοικειωμένος με τη συζήτηση των σεξουαλικών θεμάτων και θα σας κάνει να αισθανθείτε άνετα. Μετά την αποτύπωση του προβλήματος, τη λήψη του σεξουαλικού ιστορικού και τη διενέργεια των απαραίτητων διαγνωστικών εξετάσεων, μαζί θα οργανώσουμε τη θεραπευτική στρατηγική που θα εναρμονίζεται με τις ανάγκες του κάθε άνδρα ξεχωριστά.

Είτε πρόκειται για μια υποκείμενη πάθηση όπως ο υποθυρεοειδισμός ή μια χρόνια προστατίτιδα, είτε θα εφαρμοστούν τεχνικές αυτοβοήθειας, τεχνικές ψυχοσεξουαλικής θεραπείας, ή θα δοκιμαστούν τοπικοί παράγοντες ή φάρμακα από το στόμα ή και συνδυασμός των παραπάνω, ο στόχος είναι πάντα ο καλύτερος έλεγχος της εκσπερμάτισης, η μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και η βελτίωση της σεξουαλικής ικανοποίησης.

Στυτική δυσλειτουργία

Στυτική δυσλειτουργία

ΣΤΥΤΙΚΗ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Είτε αγγειακής, είτε νευρολογικής, είτε ορμονικής, είτε φαρμακευτικής αιτιολογίας η στυτική δυσλειτουργία καταλήγει πάντα να αποτελεί μια παθολογική κατάσταση δυσλειτουργίας του ενδοθηλίου, της βασικής ανατομικής δηλαδή δομής που ευοδώνει τη στύση.

Η στυτική δυσλειτουργία μπορεί να οφείλεται σε ελαττωμένη αιματική παροχή στα σηραγγώδη σώματα (αρτηριακή ανεπάρκεια), σε αδυναμία συγκράτησης του αίματος στο εσωτερικό των σηραγγωδών σωμάτων (φλεβική διαφυγή), είτε σε συνδυασμό των παραπάνω. Τα αίτια που μπορεί να οδηγήσουν σε κάτι τέτοιο μπορεί να είναι:

ΑΓΓΕΙΑΚΑ

Αρτηριακή υπέρταση, αθηρωμάτωση των αγγείων, βλάβες στα αγγεία που τροφοδοτούν το πέος και καρδιολογικά προβλήματα. Θεωρείται μάλιστα, ότι η στυτική δυσλειτουργία αποτελεί πρόδρομο σύμπτωμα , εμφανίζεται δηλαδή νωρίτερα, της στεφανιαίας νόσου και ενός πιθανού εμφράγματος του μυοκαρδίου.

ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΑ

Η λειτουργία του πέους ελέγχεται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα. Οποιαδήποτε αιτία, νόσημα ή φαρμακευτική αγωγή που επηρεάζει την λειτουργία του συστήματος αυτού, είναι πιθανό να οδηγήσει σε στυτική δυσλειτουργία.
Τέτοιες αιτίες μπορεί να είναι η σκλήρυνση κατά πλάκας, η νόσος Parkinson, το Alzheimer, η διαβητική νευροπάθεια, οι κακώσεις της σπονδυλικής στήλης π.χ. από τροχαία ατυχήματα και η χρήση νευροληπτικών φαρμάκων (αγχολυτικά, ηρεμιστικά, υπναγωγά κ.α.).

ΟΡΜΟΝΙΚΑ

Ολόκληρος ο σεξουαλικός κύκλος (επιθυμία, διέγερση, στύση, εκσπερμάτιση, οργασμός), βρίσκεται κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των σεξουαλικών ορμονών. Η τεστοστερόνη, η προλακτίνη, οι ορμόνες του θυρεοειδούς, παίζουν σημαντικό ρόλο στην λειτουργία της στύσης. Είτε οφείλονται σε δυσλειτουργία των αντίστοιχων οργάνων, των όρχεων, του θυρεοειδούς αδένα, των επινεφριδίων και του ήπατος, είτε σε κεντρική διαταραχή της παραγωγής τους σε επίπεδο κεντρικού νευρικού συστήματος, είτε δυστυχώς στην φυσιολογική ελάττωση των επιπέδων, κυρίως της τεστοστερόνης με την αύξηση της ηλικίας (ανδρόπαυση), η ελάττωση των επιπέδων τεστοστερόνης που ο οργανισμός μπορεί να χρησιμοποιήσει (βιοδιαθέσιμη τεστοστερόνη), είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε διαταραχές στύσης, επιθυμίας, εκσπερμάτισης, οργασμού, γονιμότητας και συστηματικές μεταβολικές διαταραχές.

ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ

Η συγκεκριμένη συστηματική διαταραχή του οργανισμού χαρακτηρίζεται από διαταραχές της χοληστερόλης, των λιπιδίων, του μεταβολισμού της γλυκόζης (σακχαρώδης διαβήτης) υπέρταση και κοιλιακή παχυσαρκία. Το μεταβολικό σύνδρομο αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της στυτικής δυσλειτουργίας στον σύγχρονο άνδρα, καθώς συνδυάζεται όχι μόνο με ιατρικούς παράγοντες αλλά και χαρακτηριστικά του σύγχρονου τρόπου ζωής π.χ. την καθιστική ζωή και έλλειψη άσκησης. Μοιάζει στο κέντρο του μεταβολικού συνδρόμου να βρίσκεται πάλι η έλλειψη τεστοστερόνης.

ΦΑΡΜΑΚΑ

Αντιϋπερτασικα, στατίνες, νευροληπτικά, αντικαταθλιπτικά, αντιρετροϊκά, αντικαρκινικά είναι φάρμακα που μπορεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να προκαλέσουν την εμφάνιση της στυτικής δυσλειτουργίας. Επειδή όμως τα περισσότερα από αυτά είναι φάρμακα που συχνά είναι εντελώς απαραίτητα για την υγεία και την επιβίωση του άνδρα, η ρύθμισή τους πρέπει να γίνεται με την σύμφωνη γνώμη και την συνεργασία του αντίστοιχου γιατρού και από τον ανδρολόγο.

Ειδική αναφορά θα πρέπει να γίνει στην χρήση αναβολικών φαρμάκων, όποια και αν είναι η αποθεραπεία, η οποία έχει μεγάλη πιθανότητα να προκαλέσει την εμφάνιση στυτικής δυσλειτουργίας, σοβαρών διαταραχών γονιμότητας και την εμφάνιση καρκίνου.

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ

Πολλές χειρουργικές επεμβάσεις, αρκετές από τις οποίες είναι πολύ συχνές, είναι πιθανό να οδηγήσουν σε στυτική δυσλειτουργία, συχνά μη αναστρέψιμη, ακόμη και μετά την εφαρμογή προληπτικά προστατευτικών πρωτοκόλλων ή μετά την εφαρμογή στρατηγικών αποκατάστασης. Ενδεικτικά, η ριζική προστατεκτομή (η αφαίρεση του προστάτη λόγω κακοήθειας) και τα χειρουργεία της ελάσσονος πυέλου (πχ για καρκίνο παχέος εντέρου), έχουν ισχυρή πιθανότητα εμφάνισης στυτικής διαταραχής.

ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ

Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στη σχέση στυτικής δυσλειτουργίας και σακχαρώδους διαβήτη. Θα πρέπει να είναι όμως ξεκάθαρο από την αρχή ότι δεν είναι απαραίτητο ο άνδρας με σακχαρώδη διαβήτη να εμφανίσει και διαταραχή της στύσης. Αυτό εξαρτάται από τα επίπεδα ρύθμισης του διαβήτη, από την ύπαρξη επιπλέον προβλημάτων υγείας, από το είδος των φαρμάκων που χρησιμοποιεί, από την ύπαρξη της ερωτικής επιθυμίας και γιατί όχι, ερωτικού συντρόφου. Είναι αλήθεια ότι ο σακχαρώδης διαβήτης δυνητικά μπορεί να προκαλέσει βλάβες στα αγγεία και τα νεύρα του οργανισμού, διαταραχές τεστοστερόνης, διαταραχές στην ανατομία του πέους (πχ νόσος Peyronie) αλλά και ένα έντονο ψυχολογικό φορτίο, λόγω της χρονιότητας του νοσήματος στον άνδρα.

ΑΓΧΟΣ

Τελευταίο στην σειρά αλλά όχι τελευταίο σε σημαντικότητα, βρίσκεται το άγχος. Πρέπει να τονισθεί ότι το άγχος είναι μία φυσιολογική κατάσταση ομοιόστασης του οργανισμού, ένας τρόπος άμυνας και προσαρμογής σε στρεσογόνα ερεθίσματα. Όταν αυτό υπερβαίνει κάποια επίπεδα ή όταν διαταράσσεται ο τρόπος με τον οποίο ο άνδρας το αντιμετωπίζει, ενεργοποιείται ένα σύστημα που ονομάζεται stress system. Η διεθνής ιατρική κοινότητα είναι πλέον ομόφωνα σύμφωνη ότι αυτό αποτελεί ένα ισχυρό προγνωστικό παράγοντα για την εμφάνιση στυτικής δυσλειτουργίας, προκαλώντας μάλιστα μη ανατρέψιμες ιστολογικές βλάβες σε ποικίλα όργανα, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται και το πέος.

ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ

Η ύπαρξη τόσο πολλών προδιαθεσικών παραγόντων κινδύνου για την εμφάνιση στυτικής δυσλειτουργίας και η σημαντικότητα αυτής για την πρόληψη και την πρώιμη διάγνωση νοσημάτων όπως η στεφανιαία νόσος και ο σακχαρώδης διαβήτης, καθιστά απαραίτητο τον ενδελεχή διαγνωστικό έλεγχο για την ξεκάθαρη αναγνώριση της αιτίας αλλά και της βαρύτητας της στυτικής δυσλειτουργίας που με την σειρά του είναι απαραίτητος παράγοντας για την ορθή αντιμετώπισή της.

Ο βασικός διαγνωστικός έλεγχος περιλαμβάνει:

  • Ιατρικό και σεξουαλικό ιστορικό. Πως, πότε, υπό ποιες συνθήκες εμφανίστηκε το πρόβλημα.
  • Κλινική εξέταση, ιδιαίτερα των έξω γεννητικών οργάνων, μαστών και προστάτη.
  • Δυναμικό υπερηχογράφημα (triplex) πέους με πρόκληση στύσης.
  • Ορμονικός έλεγχος βιοδιαθέσιμης τεστοστερόνης και προλακτίνης.

Πρόκειται για έναν απλό, ανώδυνο και γρήγορο έλεγχο που μπορεί να αναγνωρίσει την αιτία για το μεγαλύτερο ποσοστό της στυτικής δυσλειτουργίας σε έναν άνδρα. Κατά περίπτωση και ανάλογα με το ιατρικό ιστορικό ή τα ευρήματα από τον προηγούμενο έλεγχο, συμπληρωματικές εξετάσεις μπορεί να κριθούν απαραίτητες. Τέτοιες μπορεί να είναι: Απεικονιστικός και βιοχημικός έλεγχος του προστάτη, καρδιολογικός έλεγχος και echo καρδιάς, απεικονιστικός έλεγχος μεγάλων αγγείων και triplex αγγείων κάτω άκρων, ειδικός ενδοκρινολογικός έλεγχος.

Γίνεται λοιπόν κατανοητό ότι στην σύγχρονη αντιμετώπιση των ανδρολογικών προβλημάτων, η συνεργασία διαφορετικών αλλά πάντα εξειδικευμένων ιατρικών ειδικοτήτων, είναι όχι μόνο απαραίτητα αλλά μερικές φορές σωτήρια.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Η θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας είναι υπόθεση του ειδικού. Και όταν αναφερόμαστε στον όρο θεραπεία, εννοούμε την απαλλαγή του άνδρα από την κατάσταση αυτή και την επιστροφή του στην προηγούμενη ζωή του, πάντα με σεβασμό στις προσδοκίες του και στο μέτρο των δυνατοτήτων του. Θεραπευτικές λύσεις υπάρχουν πολλές και η επιλογή θα πρέπει να γίνεται πάντα σε συνεργασία του ανδρολόγου με τον άνδρα, μιας και η προσθήκη του άγχους της θεραπείας στο άγχος της στυτικής δυσλειτουργίας, μόνο τα αντίθετα αποτελέσματα μπορεί να έχει.

Θεραπευτικές επιλογές μπορεί να είναι:


Φάρμακα από το στόμα:
Οι αναστολείς φωσφοδιεστεράσης, επί του παρόντος, αποτελούν μια εξαιρετική επιλογή για την αντιμετώπιση και την θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας. Ο τρόπος όμως χορήγησης (συνεχιζόμενη ή κατά επίκληση χορήγηση), ο συνδυασμός τους με άλλα φάρμακα, το χρονικό «παράθυρο» χορήγησης και οι παρενέργειές τους, προϋποθέτουν βαθιά γνώση, εμπειρία και προσοχή από τον γιατρό σας.

Ενδοπεϊκές ενέσεις: Η συγκεκριμένη θεραπευτική προσέγγιση αν και έχει δεχθεί μεγάλη κριτική, αποτελεί αναμφίβολα ένα ισχυρό και αποτελεσματικό θεραπευτικό μέσο στην αντιμετώπιση της στυτικής διαταραχής. Αν και πολύ συχνά αναφέρεται σαν θεραπευτικό μέσο δεύτερης γραμμής, μερικές φορές αποτελούν την πρώτη αγωγή που χορηγείται στους άνδρες π.χ. μετά την ριζική προστατεκτομή για καρκίνο του προστάτη ή όταν ο άνδρας βρίσκεται αντιμέτωπος με εξαιρετικά υψηλά επίπεδα άγχους, τα οποία επιδρούν με τον πλέον αρνητικό τρόπο στο μηχανισμό της στύσης.Στις μέρες μας, οι ενδοπεϊκές ενέσεις γίνονται με ανώδυνο τρόπο, με πολύ χαμηλά ποσοστά παρενεργειών, ενώ ο ασθενής εκπαιδεύεται να τις κάνει μόνος του, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο τον αυθορμητισμό στην ερωτική του ζωή που στο παρελθόν αποτελούσε και τον κύριο ανασταλτικό παράγοντα για την χρήση τους.

Κρουστικά κύματα: Η μέθοδος αυτή (LiST, Low-intensity Shockwave Therapy) αποτελεί ό,τι νεότερο στην θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας. Η τεχνική αυτή βασίζεται στην θεωρία της νεοαγγειογέννεσης, σύμφωνα με την οποία η μετάδοση ενέργειας με τη μορφή των κρουστικών κυμάτων, οδηγεί στην ενεργοποίηση ενός μηχανισμού, για την απελευθέρωση αυξητικών παραγόντων και τη δημιουργία νέων αγγείων, για την θεραπεία της γενεσιουργού αιτίας του προβλήματος. Η τεχνική αυτή χρησιμοποιείται με επιτυχία εδώ και αρκετά χρόνια στην καρδιοχειρουργική, ενώ στην ανδρολογία έχει βρει τον δρόμο της τα τελευταία 4-5 χρόνια με μεγάλη επιτυχία, πάντα σε συγκεκριμένους και επιλεγμένους ασθενείς για τους οποίους υπάρχουν οι κατάλληλες ενδείξεις, όπως εξάλλου σε κάθε ιατρική πράξη. Τα δεδομένα και η κλινική εμπειρία, έχουν αποδείξει ότι τα κρουστικά κύματα είναι σε θέση να βελτιώσουν σε σημαντικό βαθμό τη στυτική δυσλειτουργία, έχουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα μετά από επεμβάσεις που έχουν επηρεάσει τη στύση και μπορεί να δημιουργήσουν τις συνθήκες ώστε ένας άνδρας στον οποίο η αγωγή με φάρμακα από το στόμα να ξαναγίνει αποτελεσματική. Η θεραπεία των κρουστικών κυμάτων είναι αθροιστική, ενώ παράλληλα έχει μακρόχρονη δράση.

Χειρουργική αντιμετώπιση: Η χειρουργική αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας αποτελεί εδώ και χρόνια την τελική λύση στο πρόβλημα της στυτικής δυσλειτουργίας, ενώ συχνά αποτελεί τη μόνη λύση σε ασθενείς οι οποίοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ακολουθήσουν φαρμακευτική αγωγή. Οι χειρουργικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται είναι δύο:

Τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης: Στο χειρουργείο της πεϊκής πρόθεσης, τοποθετούνται εντός των σηραγγωδών σωμάτων (των κυλίνδρων που πληρούνται με αίμα κατά τη φυσιολογική στύση), δύο κύλινδροι από ειδικό συνθετικό υλικό. Οι κύλινδροι αυτοί μπορεί να είναι ημιάκαμπτοι, οπότε και η στύση ευοδώνεται με την χειροκίνητη αλλαγή της θέσης του πέους. Διαφορετικά, μπορεί να επιλεγεί η χρήση κυλίνδρων οι οποίοι γεμίζουν με υγρό μέσο, με τη βοήθεια μιας αντλίας η οποία είναι τοποθετημένη στο όσχεο, πίσω από τους όρχεις. Στη δεύτερη περίπτωση, η εικόνα του πέους σε στύση και χάλαση, προσομοιάζει στο μεγαλύτερο βαθμό τη φυσιολογική μορφή και λειτουργία. Η εκσπερμάτιση και ο οργασμός του άνδρα παραμένουν αμετάβλητες. Η τοποθέτηση πραγματοποιείται με χειρουργείο ημέρας και ο ασθενής εξέρχεται του νοσοκομείου την ίδια μέρα ή το αργότερο την άλλη μέρα το πρωί.
Αγγειοχειρουργική του πέους: Η αγγειοχειρουργική του πέους αποτελεί ένα από τα τελευταία όπλα στην αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας. Στην περίπτωση αυτή ανάλογα με τον ασθενή ή αυξάνεται η παροχή αίματος στο πέος μέσω της τοποθέτησης stunt στα τροχοφόρα αγγεία του οργάνου, είτε με χειρουργικό τρόπο διακόπτεται η λανθασμένη ή νοσούσα απορροή αίματος από το πέος μέσω του φλεβοαποφρακτικού μηχανισμού.

Όποια και να είναι η θεραπευτική αγωγή που θα εφαρμοσθεί, ο στόχος παραμένει ο ίδιος. Η επαναφορά του άνδρα στην κατάσταση που βρισκόταν πριν την εμφάνιση του προβλήματος, πάντα με σεβασμό στις προσδοκίες του, τις επιθυμίες του, χωρίς την προσθήκη επιπλέον άγχους. Η επιλογή πρέπει να είναι πάντα εξατομικευμένη και να αφορά μόνο τον άνδρα και τον σύντροφο που έχει επιλέξει.